„Donoszę panie naczelniku...” Rzeczywiście, nawet największy wróg donosicielstwa chyba nie mógłby wytrzymać na widok konfrontacji pana Janusza Kaczmarka z panem Jerzym Engelkingiem przed sejmową komisją śledczą do spraw tak zwanych „nacisków”, kierowaną przez posła Andrzeja Czumę. Komisja do spraw nacisków miała ostatnio znacznie mniejszą oglądalność od komisji hazardowej, więc konfrontacja między panem Kaczmarkiem, a panem Engelkingiem była chyba obliczona na wyrównanie tych dysproporcji, oczywiście niezależnie od tak zwanych „ważnych względów państwowych”. Pan Kaczmarek zarzucił panu Engelkingowi kłamstwo, a pan Engelking postawił podobny zarzut panu Kaczmarkowi. Skoro takie osobistości zeznając przed komisją pod przysięgą stawiają sobie publicznie tego rodzaju zarzuty, to czyż wypada im zaprzeczać? Oczywiście nie wypada więc wygląda na to, że to wszystko prawda.

Sęk jednak w tym, że obydwaj panowie są z zawodu prokuratorami, chociaż pan Kaczmarek – jak słychać – para się też dziennikarstwem. Co powinien uczynić prokurator będąc świadkiem przestępstwa i mając sprawcę, że tak powiem, na gorącym uczynku? Jako funkcjonariusz publiczny obciążony obowiązkiem czuwania nad przestrzeganiem prawa, powinien niezwłocznie go zatrzymać, przesłuchać na okoliczność postawionych zarzutów, a następnie wystąpić do niezawisłego sądu o tymczasowe aresztowanie gwoli zapobieżenia dalszemu matactwu. Tymczasem żaden z nich nie zrobił w tym kierunku nawet najmniejszego ruchu, a przecież z okoliczności wyraźnie wynika, że powinni uczynić to obydwaj jednocześnie. Jest to kolejny dowód, że sejmowa komisja śledcza kierowana przez pana posła Andrzeja Czumę żadnym ważnym względom państwowym nie służy, będąc wyłącznie częścią przedsiębiorstwa przemysłu rozrywkowego, w jakie przekształca się Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.