W sobotnio-niedzielnej „Rzeczpospolitej” kolega Rafał Ziemkiewicz chłoszcze dziennikarzy, zwłaszcza niektórych, a także niektóre redakcje – za wyjątkowo ostentacyjną stronniczość. Uprawiają oni nie publicystykę, tylko agitację, niczym czytelnicy „Notatnika Agitatora”. W pierwszej chwili chciałem napisać, że kolega Ziemkiewicz chłoszcze dziennikarzy bezlitośnie, ale po namyśle uznałem, że byłaby to nieprawda, bo krytyka ta, chociaż całkowicie słuszna, jest jednak niezwykle uprzejma. Kolega Ziemkiewicz sugeruje bowiem, że stronniczość stronniczych dziennikarzy wypływa jedynie ze słabości charakteru i pychy, objawiającej się w pragnieniu tworzenia wydarzeń politycznych, a nie tylko ich opisywania lub komentowania.

Obawiam się, że rzeczywistość może być znacznie gorsza i dlatego krytykę w wykonaniu kolegi Ziemkiewicza uważam za uprzejmą. Nie dopuszcza on bowiem w ogóle możliwości, że stronniczy dziennikarze są tacy nie dlatego, że mają słaby charakter czy wodę sodową w głowie – tylko dlatego, że wykonują zadania zlecone im przez oficerów prowadzących.

Jak wiadomo, Wojskowe Służby Informacyjne zostały formalnie zlikwidowane dopiero we wrześniu 2006 roku. Wiadomo też, że przez cały czas werbowały konfidentów w różnych środowiskach. A jakie środowisko jest szczególnie ważne w warunkach demokracji politycznej, w której tyle zależy od nastrojów społecznych? Wydaje się, że to, które te nastroje kształtuje, które te nastroje kreuje – a więc środowisko dziennikarskie. Byłoby dziwne, gdyby Wojskowe Służby Informacyjne, werbując konfidentów we wszystkich środowiskach, akurat środowisko dziennikarskie starannie omijały.

A przecież Wojskowe Służby Informacyjne nie tylko werbowały konfidentów, ale przez podstawionych agentów zakładały własne media w postaci stacji telewizyjnych, rozgłośni radiowych i gazet. Wreszcie – Wojskowe Służby Informacyjne nie były jedyną tajna służbą werbującą konfidentów. Obok WSI istniał przecież Urząd Ochrony Państwa, który rozpadł się na Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencję Wywiadu. Oprócz nich działa Centralne Biuro Śledcze, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Policja Skarbowa, nie mówiąc już o formacjach mundurowych, które też prowadzą działalność operacyjną, wymagającą werbunku konfidentów.

Już z tego pobieżnego przeglądu sytuacji można powziąć podejrzenie, że żadna sztufada nie jest tak naszpikowana słoniną, ani żadna baba wielkanocna tak nadziana rodzynkami, jak środowisko dziennikarskie – konfidentami – jak nie tej służby, to innej. Tylko tak można wyjaśnić fakt, że chociaż cenzury nie ma w Polsce już od 1990 roku – nadal większość skądś wie, o czym można i trzeba pisać – oraz w jaki sposób – a o czym pod żadnym pozorem nie wolno.

Podobnie musi być w innych środowiskach, na przykład – w środowisku związkowców. Jakże inaczej wytłumaczyć tajemnicze odwołanie strajku pocztowców, którzy jeszcze niedawno zapowiadali walkę do upadłego o podwyżkę w wysokości 700 złotych miesięcznie? Podwyżki nikt nie dostał, strajk odwołano i nikt nawet nie zapytał – dlaczego?