W dzisiejszych czasach niczego już nie można być pewnym. Jeszcze nie zdążyliśmy przyzwyczaić się do myśli o globalnym ociepleniu, jeszcze nie uzgodniono, kto ma zarobić, a kto stracić na handlu limitami emisji dwutlenku węgla, jeszcze nie podjęto decyzji, czy zmagazynowany dwutlenek węgla przerabiać na suchy lód i dosypywać go do lodowców, żeby oziębić klimat, czy może zwiększyć produkcję wody sodowej dla intelektualistów – a tu Amerykanie odwołali globalne ocieplenie, a zaraz potem uczyniła to samo Polska Akademia Nauk! No i za co teraz będą dawać nagrody Nobla? Co zrobią pozarządowe bandy ekologiczne, które na konto walki z globalnym ociepleniem zdążyły już sobie wypić i zakąsić?

Ale to jeszcze nic w porównaniu z wyborami do Parlamentu Europejskiego, które z kolei też są bez znaczenia w porównaniu z wyborem I sekretarza NATO. Miał nim zostać minister Radosław Sikorski, ale podobno nikt go nie popiera, poza prezydentem Lechem Kaczyńskim, no i panem Schwarzenbergiem. Miała poprzeć go Republika Czeska, ale chyba nasi dygnitarze zapomnieli powiedzieć o tym prezydentowi Klausowi i teraz nie wiadomo, co będzie.

A tymczasem to szalenie ważna sprawa, bo skoro rząd postanowił rozbroić państwo i przerobić je na strefę buforową, to obsadzenie przez ministra Sikorskiego stanowiska I sekretarza NATO staje się podstawowym elementem naszej doktryny obronnej. Wprawdzie głęboko ukorzeniony Amerykanin Ron Asmus, którego minister Sikorski podobno dobrze zna, powiada, że nie wszyscy członkowie Paktu będą jednakowo chronieni, ale chyba ci, co wystawili I sekretarza, będą chronieni najlepiej? Taki sekretarz w razie czego przykryje wroga nie tyle czapkami, co papierami, a wiadomo, jak wrogowie boją się papierów. Zatem taka strategia obronna ma same zalety, bo nie trzeba wydawać pieniędzy na wojsko, a państwo jest bezpieczne, jak u Pana Boga za piecem. Żeby tylko minister Sikorski został tym sekretarzem, bo jak nie – to mamy problem. Ani wojska, ani sekretarza... Dobrze to nie wygląda.

A właśnie Leszek Miller twierdzi, że minister Sikorski nie zostanie I sekretarzem NATO, bo popiera go prezydent Kaczyński, składając na jego czole pocałunek śmierci. Leszek Miller twierdzi, że prezydenta Kaczyńskiego nikt nie lubi, jak w słynnym wierszyku: „nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, tata i mama, chudzi i grubi”. Kto wie – może to i prawda, bo Leszek Miller, jako w swoim czasie zaufany, czyli, jak to mówią – konfident Rosjan, pewnie wie, kogo oni tam lubią, a kogo nie. No dobrze, ale w NATO Rosjan nie ma, tylko Amerykanie. Czy Leszek Miller wie, kogo lubią Amerykanie? Tego wykluczyć nie można, bo pewna, dobrze poinformowana osoba już ładnych parę lat temu przekazała mi fałszywą pogłoskę, że Leszek Miller przewerbował się do Amerykanów. A to ci dopiero siurpryza, a to ci dopiero historia! Kim pan jest, doktorze Sorge? Tajemnica to wielka, bo przecież i Józef Oleksy był oskarżany o szpiegostwo na rzecz Rosji, a tymczasem jest pełen wigoru i planów na przyszłość! Co tu ukrywać; gołym okiem widać, że w dzisiejszych czasach niczego nie można być pewnym, zwłaszcza gdy nie jest się niczyim konfidentem.