Jakże nie przyznać racji spostrzeżeniu Stefana Kisielewskiego, że socjalizm bohatersko walczy z problemami nie znanymi w żadnym innym ustroju? Oto przed wielu laty, na podstawie porozumienia Kościoła katolickiego z rządem, przywrócono w państwowych szkołach nauczanie religii.

Wywołało to protesty z różnych zresztą stron. Protestowali osobiści nieprzyjaciele Pana Boga, których w tym kierunku nakręcił albo jeszcze sam Chorąży Pokoju, albo już „towarzysz Wiesław” lub jego filozofowie pomocniczy, albo Edward Gierek, albo wreszcie – Wojciech Jaruzelski z Czesławem Kiszczakiem.

Protestowali – ciekawa rzecz – także niektórzy katolicy, twierdząc, że uczynienie z religii jednego ze szkolnych przedmiotów, skutecznie zniechęci do niej młodych ludzi. Wielu z nich bowiem traktuje nabywaną w szkole wiedzę, jako swego rodzaju udręczające testy, przygotowane przez sadystycznych starców–wampirów. Dlatego po zaliczeniu testów, w ramach higieny psychicznej, postanawiają natychmiast o wszystkim zapomnieć. Mniejsza zresztą o te protesty, bo w końcu religia w szkołach pozostała jako przedmiot fakultatywny, ale oceniany.

Atoli w tak zwanym międzyczasie grupa trzymająca władzę w latach 1997–2000 narobiła straszliwego zamieszania w edukowaniu młodych ludzi. Chodziło – podobnie jak w pozostałych trzech wiekopomnych reformach charyzmatycznego premiera Buzka – o zainstalowanie w sektorze publicznym odpowiedniej liczby nowych klamek, których mogliby uwiesić się członkowie zaplecza politycznego grupy ówcześnie trzymającej władzę, bo u klamek dotychczasowych uwieszeni już byli członkowie zaplecza politycznego grupy poprzednio trzymającej władzę, tzn. SLD i PSL.

Tę operację dojenia Rzeczypospolitej przez nowe stado nietoperzy–wampirów trzeba było jednak jakoś usprawiedliwić przed opinia publiczną, toteż biurokratyczne kręgi wspomnianej grupy nazwały to „reformą edukacyjną”. W ramach tej reformy wykombinowali sobie rozmaite głupstwa, jakie tylko mogą przyjść do głowy ludziom bezmyślnym i zdeprawowanym. Wśród tych głupstw znalazła się też „średnia ocen”, na podstawie której uczeń uzyskiwał pewne przywileje, co miało oswajać młodzież z tworzeniem stanu szlacheckiego.

Kiedy jeszcze Roman Giertych był jednym z filarów rządu kładącego fundamenty pod IV Rzeczpospolitą (która dzisiaj demaskowana jest jako państwo „totalitarne”, albo „faszystowskie”) i ministrem edukacji, postanowił zaliczyć do tej „średniej” również ocenę z religii. Wywołało to burzliwe protesty; SLD pretendujący do wyłączności w reprezentowaniu osobistych nieprzyjaciół Pana Boga postanowił zaskarżyć to zarządzenie do Trybunału Konstytucyjnego.

Nie chciałbym być złośliwy, ale na podstawie wotów separatów od wyroku w sprawie ustawy lustracyjnej można wysnuć przypuszczenie, że opinia prawna zależy od daty nominacji, zatem – vederemo. Protestom oczywiście towarzyszą dyskusje. Jednej z nich wysłuchałem za pośrednictwem I programu PR, jadąc samochodem ze Świnoujścia do Warszawy.

Uczestniczyli goście w osobach Ireny Dzierzgowskiej, która w grupie trzymającej tempore criminis władzę, miała rangę wiceministra i, jak się wydaje, wiele głupstw w sławnej „reformie edukacyjnej” właśnie jej zawdzięczamy, red. Halina Bortnowska i o. Dariusz Kowalczyk, prowincjał jezuitów. Dzwonili też słuchacze; jednym wliczanie stopnia z religii do „średniej” się podobało, innym nie, słowem – każdy plótł co mu tam ślina przyniosła na język.

Charakterystyczne było jedno: ani żadnemu zaproszonemu gościowi, ani żadnemu telefonującemu słuchaczowi nie przyszło do głowy, że sprawcą całego zamieszania jest owa nieszczęsna „średnia”. Gdyby w swoim czasie grupa trzymająca władzę nie wykombinowała sobie tego głupstwa gwoli lepszego zakamuflowania swoich prawdziwych intencji, to dzisiaj nie byłoby żadnego problemu. Niestety nawet ojciec prowincjał potraktował ten idiotyzm jako dogmat, rodzaj dopustu Bożego, którego człowiek nie powinien podważać.

Chociaż roznosiła mnie irytacja do tego stopnia, że gotów byłem nawet stworzyć zagrożenie w ruchu drogowym i telefonować do Radia w czasie jazdy, oczywiście nie mogłem się dodzwonić. Korzystam tedy z okazji, by poddać po rozwagę kwestię następującą: czy nie byłoby lepiej, gdyby w jednych szkołach nauczano tradycyjnych przedmiotów – oraz religii, a w innych – tylko marksizmu–leninizmu?

Gdyby „państwo”, czyli wymieniające się kolejne grupy trzymające władzę nie rabowało rodziców podatkami pod pretekstem, że „kształci” ich dzieci, tylko zostawiło je w spokoju?

Gdyby ministerstwo edukacji narodowej zostało rozpędzone na cztery wiatry, oczywiście bez jakichkolwiek odpraw dla urzędników, zaś ważne zadanie edukowania dzieci podjęliby ich rodzice we współpracy z nauczycielami, którzy wtedy nie użeraliby się o pieniądze z rządem, tylko spokojnie umawialiby się o wynagrodzenie ze swoimi faktycznymi pracodawcami – rodzicami swoich uczniów?