Trudno znaleźć bardziej znaczącą datę, niż dzisiejsza. 27 lat temu, 31 sierpnia 1980 roku, na skutek buntu podniesionego przez znaczna część, a może nawet większość polskiego społeczeństwa, doszło do sytuacji bez precedensu. Oto kierownictwo Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej podpisało porozumienie z reprezentacją zbuntowanego społeczeństwa.

Trudno o lepszy dowód, że Polska Zjednoczona Partia Robotnicza nie reprezentowała polskiego społeczeństwa. PZPR reprezentowała tę część społeczeństwa, która, na ogół z niskich pobudek, podjęła się reprezentowania naszych okupantów. Nie tylko zresztą reprezentowania. Partyjniacy, zwłaszcza członkowie aparatu, podjęli się zadania przerobienia Polaków na tak zwanych „ludzi sowieckich”.

Poglądy człowieka sowieckiego najlepiej wyraził Mieczysław Moczar. Według niego prawdziwą ojczyzna partyjniaków był Związek Radziecki. I nietrudno zauważyć, że wielu partyjniaków, ot – choćby najwybitniejszy spośród nich generał Wojciech Jaruzelski, pozostaje tamtemu patriotyzmowi wierny.

I oto 31 sierpnia 1980 roku, pod naporem buntu, jakie przeciwko partii podniosła większość polskiego społeczeństwa, PZPR zaczęła się rozpadać. Próżnię polityczną w ten sposób powstałą, zaczęły wypełniać tajne służby, które, po wprowadzeniu stanu wojennego, dokonały powtórnej okupacji całego państwa. Ale 31 sierpnia 1980 roku nikt jeszcze o tym nie myślał. Polska była upojona, uskrzydlona radością z tego zwycięstwa, które zapowiadało początek końca okupacji.

Tak się złożyło, że ta rocznica przypada w przeddzień innej rocznicy. 68 lat temu, wskutek niemieckiego uderzenia na Polskę, państwo nasze poniosło straszliwa klęskę. Okazało się, że polityczne spory, które wydawały się niemożliwe do przezwyciężenia, przestają mieć jakiekolwiek znaczenie w momencie, gdy pod ciosami wrogów rozpada się państwo.

To bezpośrednie sąsiedztwo dnia euforii z dniem klęski powinno podziałać trzeźwiąco na naszych polityków, jeśli oczywiście widzą oni jeszcze coś więcej, niż własne nosy i pępki. Powinno im uświadomić, że ich ciężar gatunkowy, ich znaczenie i ważność, wreszcie – oni sami, trwają dopóty, dopóki istnieje państwo. Tymczasem przez zaślepienie, które nie pozwala im zauważać rzeczy oczywistych, doprowadzają państwo do stanu obezwładnienia i niesterowności, który nie wróży nic dobrego. Ale widocznie już taki los wypadł nam.