„Bo nie jest światło, by pod korcem stało, ani sól ziemi do przypraw kuchennych” – pisał Cyprian Kamil Norwid, mając z pewnością na myśli prof. Bronisława Geremka. Jest to nie tylko dowód na profetyczne zdolności CK Norwida, ale i na to, że prof. Bronisław Geremek jest wielką chlubą naszego narodu. Czyż w przeciwnym razie Norwid zadawałby sobie trud przewidywania w proroczym natchnieniu pojawienia się „Drogiego Bronisława”?

Znane przysłowie mówi, że wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. W przypadku prof. Geremka sprawdza się ono wyjątkowo dokładnie. Za granicą, gdzie tamtejsi tubylcy wiedzą o nim stosunkowo niewiele – ot, tyle, że jest ozdobą rodzaju ludzkiego – prof. Geremek jest ubóstwiany.

Niestety w kraju, w którym – jak już kiedyś zauważył to Tadeusz Mazowiecki – panuje „polskie piekło”, kult prof. Geremka ma charakter ograniczony. Trafiają się nawet bluźniercy, ot, choćby w osobie premiera Kaczyńskiego, według którego „drogi Bronisław” nawet „szkodzi Polsce”.

Wprawdzie wiadomo skądinąd, że psu wolno nawet na Pana Boga szczekać, niemniej jednak taka sytuacja musi prof. Bronisława Geremka głęboko zasmucać, skoro uznał on za stosowne przypomnieć swoje nieprzemijające zasługi dla Polski. Uczynił to w formie stanowczej choć powściągliwej, jako człowiek skromny, co zresztą jest całkowicie uzasadnione.