„Winszuj ojcze – rzekł Tair – w dobrym jestem stanie
Jutrom szwagier sułtana i na polowanie
Z nim wyjeżdżam. Rzekł ojciec: Wszystko to odmienne:
Łaska pańska, gust kobiet, pogody jesienne”.
Jakoż zgadł, piękny projekt wcale się nie nadał.
Sułtan siostrę odmówił, cały dzień deszcz padał”.

Każdy musi przyznać, że literaci miewają zdolności profetyczne, a cóż dopiero taki literat, jak autor tej bajeczki – biskup Ignacy Krasicki! Czyż nie jest to przedstawienie ruiny marzeń premiera rządu fachowców, jeśli dzisiaj Sejm podejmie uchwałę o samorozwiązaniu?

W takiej desperacji człowiekowi mogą przychodzić do głowy różne przemyślenia, na przykład – o marności rzeczy światowych. Umysły praktyczne nawet w takich chwilach próbują jednak ratować co się da i stąd w gazetach ukazują się niekiedy najsmutniejsze ogłoszenia świata: „suknię ślubną, nie używaną, sprzedam tanio”.

Ale nic na to poradzić nie można; co upadło, to przepadło, nie czas żałować róż, gdy płoną lasy, zwłaszcza gdy życie idzie naprzód, a żyć – wiadomo – jakoś trzeba – i nadchodzą wybory. Przed wyborami przywódcy partii zachodzą w głowę, jakby tu jeszcze raz zbajerować tak zwany elektorat. Wymyślają tedy, jeden przez drugiego, rozmaite reformy.

Tymczasem, jak wiadomo, oprócz tego świata, zwanego niekiedy „padołem płaczu”, istnieje drugi świat, zwany „tamtym światem”. O tamtym świecie wiemy bardzo niewiele, prawdę mówiąc – nie wiemy nic – poza jedną rzeczą: na tamtym świecie nigdy nie było, nie ma i nie będzie żadnych reform. Z tym wszystkim tamten świat cieszy się opinią nieporównanie lepszego od tego świata, który co i rusz wstrząsany jest jakimiś reformami.

Dlatego właśnie zwróciłem uwagę na zastosowaną w dniach ostatnich przez Romana Giertycha taktykę inicjowania kolejnych przerw w obradach Sejmu. Czyż można wyobrazić sobie lepszy program? Z jednej strony daje on partii niekwestionowane korzyści. Taktykę inicjowania kolejnych przerw w obradach można stosować przez całą czteroletnią kadencję, co gwarantuje posłom bezpieczeństwo socjalne.

Z drugiej strony taktyka ta gwarantuje, że Sejm nie uchwali żadnej ustawy, a wiadomo, że im mniej ustaw – tym lepiej. Już Tacyt zauważył, że im słabsze państwo, tym więcej w nim ustaw i rozporządzeń.

W ten sposób państwo nasze nie tylko zyska szansę dołączenia do światowych potęg, ale nawet – do tamtego świata, w którym – jak wspomniałem – nigdy nie było, nie ma i nie będzie żadnych reform. I pomyśleć, że można zbliżyć się do ideału tak prostymi środkami i tak małym kosztem! Niewiarygodne, ale prawdziwe!