Jeśli ktoś jeszcze do tej pory miał wątpliwości, czy Polskę można zaliczyć do państw poważnych – inna rzecz, że taki człowiek musiałby być bardzo mało spostrzegawczy – to od 10 lutego 2010 roku musi się tych wątpliwości definitywnie pozbyć. Polska w żadnym razie do państw poważnych zaliczona być nie może i to nie jest tylko kwestia czyichś prywatnych przypuszczeń. Od tego dnia stwierdza to bowiem prawomocny wyrok niezawisłego sądu, a więc dokument urzędowy wystawiony „w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej”, a nie, dajmy na to, jakiegoś niechętnego Polsce państwa.

Chodzi oczywiście o wyrok uniewinniający pana Andrzeja Milczanowskiego z przestępstwa polegającego na tym, że będąc urzędującym ministrem spraw wewnętrznych, w grudniu 1995 roku z trybuny sejmowej, na oczach całej Polski, oskarżył ówczesnego premiera Józefa Oleksego o szpiegostwo na rzecz Rosji. Trudno wyobrazić sobie poważniejszy zarzut w stosunku do premiera rządu – bo przecież szpiegostwo na rzecz obcego państwa, to zdrada stanu w postaci czystej, za którą w państwie naprawdę poważnym powinna grozić kara śmierci. Oskarżenie to wywołało zrozumiały rezonans i różne publikacje „odpryskowe”, z których zwolna zaczęły wyłaniać się kontury nieporozumienia w kierującym Polską klubie gangsterów, kamuflujących się pod postacią „służb specjalnych”.

Jedną z takich „odpryskowych” publikacji był artykuł tygodnika „Wprost” informujący o olbrzymich pieniądzach wyprowadzanych przez PZPR z PEWEXU i lokowanych w szwajcarskich bankach. Na przykład w latach 1988-1989 PZPR zrealizowała 800 zezwoleń dewizowych – a więc więcej niż jedno dziennie, a jednego dnia transferowano np. 22 mln franków szwajcarskich i 750 tys. dolarów. I tak co najmniej przez 18 lat! Toteż kiedy ten artykuł się ukazał, zdenerwowany prezydent Kwaśniewski oświadczył, że jeśli ktoś piśnie na ten temat słówko, to on zarządzi „lustrację totalną”.

Groźba poskutkowała, bo już następnego dnia Jacek Kuroń i Karol Modzelewski napisali do niego pojednawczy list – żeby tylko Józef Oleksy podał się do dymisji i już się nie kłócimy. I na tym najwyraźniej stanęło, co 10 lutego 2010 roku ostatecznie zatwierdził swoim prawomocnym wyrokiem niezawisły sąd, stwierdzając, iż czyn ministra Andrzeja Milczanowskiego charakteryzował się „znikomą szkodliwością społeczną”. Najwyraźniej „policmajster powinność swej służby zrozumiał” aż nadto dobrze – ale wskutek tego cały świat został urzędowo upewniony, iż Polska, rządzona zdalnie przez tajniaków nie jest państwem poważnym. No a co ze szwajcarskimi pieniędzmi? Aaa, to jest jedna z największych tajemnic państwowych III Rzeczypospolitej i między innymi dlatego zagadnienie, kto zostanie kolejnym tubylczym prezydentem niepoważnego państwa budzi tyle emocji wśród zainteresowanych.