Z wojnami tak już jest, że wiadomo, jak się je zaczyna, ale nie wiadomo, jak się zakończą. Trwającą w Warszawie wojnę krzyżową rozpoczął prezydent-elekt Bronisław Komorowski, wyrażając życzenie usunięcia krzyża sprzed Pałacu Namiestnikowskiego. Rzeczywiście sąsiedztwo krzyża mogłoby skomplikować tradycyjną już ceremonię zapalania świec chanukowych w Pałacu Prezydenckim. Deklarację prezydenta-elekta wykorzystał skwapliwie Jarosław Kaczyński do otwarcia jeszcze jednego frontu walki z Platformą Obywatelską. Orężem w tej walce jest m.in. kult prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Ponieważ kult ten nie zdążył jeszcze dorobić się własnych symboli, korzysta z symboli chrześcijańskich, m.in. z krzyża. Ta okoliczność posłużyła do wciągnięcia na pierwszą linię frontu tej wojny Kościoła, czyniąc zeń swego rodzaju zakładnika kultu prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Co prawda, gdyby JE abp Kazimierz Nycz powiedział panu Jackowi Michałowskiemu z Kancelarii Prezydenta, żeby nie zawracał mu głowy, skoro sam nie ma odwagi podjąć decyzji, to może sprawy potoczyłyby się inaczej. Jednak JE dał się wciągnąć w pułapkę, zawarł porozumienie, a nawet zaproponował swego rodzaju „liturgię” usuwania krzyża.

W rezultacie na pierwszej linii konfrontacji z wyznawcami kultu prezydenta Lecha Kaczyńskiego stanęli księża z kościoła św. Anny i w dodatku na oczach całej Polski musieli zrejterować. W tej sytuacji pomstowanie na „sektę” (JE bp Tadeusz Pieronek), piętnowanie wykorzystywania krzyża do „własnych celów” – jakby do cudzych było można - (JE abp Kazimierz Nycz), czy wreszcie wynalazek „milczącej modlitwy” – bo widocznie jeszcze nie ma rozkazu, o co się modlić (JE abp Józef Życiński), tylko ujawnia głębokie podziały i zamęt panujący w Kościele. Tę sytuację próbuje wykorzystać SLD do zapateryzmu, nawołując do likwidacji nauki religii w szkołach i usunięcia kapelanów z instytucji publicznych. Wygląda na to, że koszty krzewienia kultu prezydenta Lecha Kaczyńskiego mogą być znacznie wyższe, niż początkowo się wydawało.