Wbrew lekceważącym opiniom wielu Rosjan, że w Polsce „nie ma gierojów”, na uroczystym zjeździe NSZZ Solidarność w Gdyni „gierojów” nie brakowało. Oczywiście u nas nikt nie nazywa ich „gierojami”, bo słowo „gieroj” brzmi u nas trochę protekcjonalnie, a nawet – lekceważąco. U nas „gierojów” nazywa się postaciami „legendarnymi”. Więc na uroczystym zjeździe NSZZ Solidarność może się od legendarnych postaci nie roiło, ale w każdym razie było ich sporo. Na tyle sporo, że spory, a nawet pyskówki między nimi zdominowały zjazd. Wielu, zwłaszcza młodszych komentatorów na ten widok wije się ze wstydu, bo wydaje im się, że cały świat się z nas z tego powodu śmieje. Tymczasem świat wcale się nie śmieje - po pierwsze dlatego, że nie jest mu do śmiechu, po drugie – że Polska świata specjalnie nie obchodzi, i wreszcie po trzecie – a może nawet po pierwsze – że na świecie jest tak samo.

Solidarność była następstwem buntu przeciwko władzy PZPR. Była następstwem rewolucji. W pierwszej fazie rewolucji buntownicy są zjednoczeni, a czynnikiem jednoczącym jest wspólny wróg. Tego wroga każdy z buntowników chce pokonać – ale każdy z trochę innych powodów. Dopóki jednak wróg nie jest pokonany, te różnice nie mają znaczenia., Co innego gdy wróg zostanie już pokonany, albo gdy – jak to było w przypadku polskiej rewolucji – jednym susem wskoczy w przebranie przyjaciela i brata. Wtedy rozpoczyna się druga faza rewolucji – spór o to, który powód uznać za najważniejszy, a który za mniej ważny. W tej fazie walka toczy się już między rewolucjonistami, więc pierwotna, radosna jedność kończy się bezpowrotnie. Nic więc dziwnego, że nadzieje na powrót do radosnej wspólnoty roku 1980 również w Gdyni spaliły na panewce. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, zwłaszcza gdy część „legendarnych” przeszła na służbę u dawnego wroga. I Zjazd to właśnie przypomniał, więc nie ma się czego wstydzić.