Opinia publiczna została w ostatnim tygodniu poruszona informacją, że co dziesiąty podatnik skontrolowany przez urzędy skarbowe podaje, iż swoje dochody czerpie z nierządu. Domyślam się, że chodzi oczywiście o średnią statystyczną, co oczywiście od razu osłabia porażający efekt tej rewelacji. Jak bowiem zauważył lord Beaconsfield, czyli Beniamin Disraeli, są kłamstwa, ohydne kłamstwa i statystyka. Kiedy weźmiemy to pod uwagę i spojrzymy na całą rzecz z dystansu, to od razu uświadomimy sobie, że wszystko zależy od tego, jakie środowisko urzędy skarbowe mają na myśli – no i przede wszystkim co właściwie rozumieć przez określenie „nierząd”. Na przykład bez ryzyka przesady można powiedzieć, że w środowisku naszych Umiłowanych Przywódców odsetek osób czerpiących swoje dochody z nierządu jest co najmniej pięciokrotnie, a może nawet i ośmiokrotnie wyższy, niż wspomniana średnia statystyczna – oczywiście jeśli pod tym określeniem będziemy rozumieli KAŻDE sprzedawanie się za pieniądze.

Ja oczywiście nie jestem żadnym moralistą, ale wydaje mi się, że nierząd intelektualny jest od strony moralnej znacznie gorszy od tradycyjnego – cielesnego, bo – o czym zapewnia Teodor Dostojewski – o ile w nierządzie cielesnym dusza w zasadzie nie musi brać udziału, o tyle w nierządzie intelektualnym – uczestniczy przede wszystkim ona. Tak się akurat składa, że ten intelektualny nierząd i jego przygnębiające efekty możemy obserwować na żywo w związku z przymierzaniem się naszych Umiłowanych Przywódców do partyjnych list wyborczych. Każda partia przypomina Arkę Noego, gdzie, jak wiadomo, znajdowały się egzemplarze rozmaitych gatunków, więc musiała tam być niezła Sodoma i Gomora.

Ale i ta średnia statystyczna wydaje się przesadzona, bo jeśli z ogłoszonej rewelacji cokolwiek wynika naprawdę, to tylko to, że coraz więcej obywateli chroni się przed narastającym fiskalizmem w szarą strefę, a te dyffamujące samooskarżenia są tylko rodzajem samoobrony. Rzecz w tym, że dochodów z nierządu władze naszego nieszczęśliwego kraju nie bardzo mogą opodatkować, bo czerpanie zysków z cudzego nierządu, nawet gdyby przybrało postać opodatkowania, jest przestępstwem. Dlatego właśnie obywatele tak zeznają przed urzędami skarbowymi, które w desperacji żądają od podatników, by to udowodnili. Łatwo powiedzieć – ale jak to udowodnić, skoro na pieniądzach napisane jest tylko, że są „prawnym środkiem płatniczym”, a nie – w jaki sposób zostały zarobione?

Ciekawe, czy urzędy skarbowe uznałyby za wystarczający dowód popularną w czasie wojny bolszewickiej w formacjach ułańskich piosenkę: „koraliki, co mam w uchu, zarobiłam na swym...” no, mniejsza z tym – czy też będą żądały bardziej rozbudowanej dokumentacji? Casus włoskiego premiera Berlusconiego pokazuje, że technicznie byłoby to możliwe – oczywiście pod warunkiem, że każda nierządnica, albo męski prostytut – bo przecież mężczyźni nie powinni być tu dyskryminowani - poszłaby w ślady red. Adama Michnika i przebieg swoich czynności zawodowych nagrywała. Jestem pewien, że gdyby fiskus się nasrożył, to ludzka pomysłowość znajdzie i na to jakieś remedium, bo czyż normalny człowiek pozwoli się okradać tylko dlatego, że znaleźliśmy się w mocy aferzystów i marnotrawców?

Na przykład w ramach tzw. surowych praw stanu wojennego uchwalona została przez komucha ustawa o zwalczaniu pasożytnictwa społecznego, w myśl której każdy obywatel, a już zwłaszcza – obywatel podejrzany – musiał dokumentować swoje dochody. Ponieważ w tym czasie uzyskiwałem dochody z podziemnego wydawnictwa, od których oczywiście nie płaciłem podatku, jako że państwo moją działalność gospodarczą zwalczało, przygotowałem sobie na tę okoliczność wyjaśnienie – które ma się rozumieć, trzeba by było ze mnie wyduszać – że dochody czerpię z cyrografu, na podstawie którego zapisałem duszę diabłu, a ten pierwszego dnia każdego miesiąca dostarcza mi umówioną kwotę.

Nietrudno się domyślić, że żadnemu urzędnikowi skarbowemu w takie wyjaśnienie nie wolno było uwierzyć, ale w charakterze remedium na to niedowiarstwo zamierzałem oskarżyć fiskus o obrazę uczuć religijnych, co przenosiło problem skarbowy na grząski grunt konstytucyjnych praw obywatelskich. Wtedy co prawda nie były one tak respektowane, jak dzisiaj, kiedy to na ich straży stoi mnóstwo operetkowych urzędów, nie licząc tzw. organizacji pozarządowych – no i kiedy do cyrografów odwołują się przecież najbardziej wzięte pary z branży przemysłu rozrywkowego.