„Mamy śliczne przyodziewy, wyszywamy burki. Wszyscyśmy syny Stalina i Stalina córki” – pisał Jerzy Borejsza w „Czerwonym Sztandarze” w roku 1940 we Lwowie. Jerzy Borejsza, który tak naprawdę nazywał się całkiem inaczej, dawał w ten sposób wyraz swojej radości z przyłączenia wschodniej części Polski do Związku Radzieckiego i szczęśliwej rodziny narodów radzieckich.

Jak wiadomo, Związek Radziecki 23 sierpnia 1939 roku porozumiał się z Rzeszą Niemiecka w sprawie strategicznego partnerstwa w Europie. W rezultacie tego porozumienia zachodnia część Polski znalazła się w strefie wpływów Rzeszy Niemieckiej, a wschodnia – w strefie wpływów, a wkrótce – w obrębie Związku Radzieckiego. Właśnie dlatego cieszył się Jerzy Borejsza i dawał wyraz swej radości mowa wiązaną.

Przypominam o tych poetyckich wzlotach, bo chociaż jesteśmy w przededniu podobnie doniosłych wydarzeń, na odcinku poezji najwyraźniej wystąpiły karygodne zaniedbania. Chociaż do 13 grudnia, kiedy to pan premier Tusk w imieniu Polski złoży podpis pod Traktatem Reformującym, mamy zaledwie kilka dni, poeci wcale się nie radują. W rezultacie entuzjaści przyłączenia Polski do Związku Socjalistycznych..., to znaczy – pardon – do Unii Europejskiej – nie mogą dać wyrazu swojej radości na odpowiednim poziomie literackim. A przecież poetów ci u nas dostatek. Czemuż się nie radują? Czemuż nie opiewają mową wiązaną zalet i przymiotów rezygnacji z suwerenności państwowej?

Przecież pani Róża Thun wpompowała tyle pieniędzy do szumańskiego komsomołu, że już choćby z prostej wdzięczności powinno to zaowocować przynajmniej poematem na cześć Unii Europejskiej, w którym poeta ukazałby kontrast między beznadziejnością gospodarki indywidualnej i zaletami kołchozu. Gdyby tak każda fundacja korzystająca z unijnych subwencji napisała jakiś wierszyk, już mielibyśmy całą antologię poezji panegirycznej. Żadnych moralnych wątpliwości być tu nie może, bo nawet Episkopat zasadniczo Traktat Reformujący popiera, a jeśli nawet wyraża jakieś zastrzeżenia, to tylko tak, dla oka, żeby się nie nazywało, że idzie na pasku.

W sytuacji takich zaniedbań na odcinku entuzjazmu, proponuje rozpisać ludowy konkurs poetycki ku czci przyłączenia Polski do Unii Europejskiej. Nie musi to koniecznie być o Stalinie, który przecież już dawno umarł. Wystarczy, że będzie o fladze z 12 gwiazdami („kup no Helka niebieskiej materii z gwiazdami”), o szumańskim komsomole, o radości, iskrze bogów, no i oczywiście – że „wszyscy ludzie będą braćmi”. Kiedy już udelektujemy się tą poezją, dla otrzeźwienia będziemy mogli sobie przeczytać u Szpotańskiego, że „by człowiek był człowieka bratem, trzeba go wpierw przećwiczyć batem”.