We środę, 23 marca cena złota osiągnęła 1433 dolarów za uncję, a srebra – 36,65 dolarów – i nadal rośnie. Wygląda na to, że coraz więcej ludzi traci zaufanie do pieniądza fiducjarnego, jaki zdominował obieg po odstąpieniu Stanów Zjednoczonych od porozumienia z Bretton Wodds z 15 sierpnia 1971 roku. Porozumienie z Bretton Woods ustanowiło w 1944 roku międzynarodowy ład finansowy, którego podstawą była waluta amerykańska – dolar. Warto przypomnieć, że do roku 1933, a więc do znacjonalizowania zasobów złota w USA przez prezydenta Roosevelta, dolar był po prostu inną nazwą 1/20 uncji złota. Do tego czasu bowiem waluta amerykańska respektowała standard złota, co oznaczało, że emitent pieniądza papierowego gwarantował, iż wykupi emitowane przez siebie papierowe pieniądze za złoto o wadze odpowiadającej parytetowi. Po roku 1933 dolar przestał być wymieniany na złoto w stosunkach detalicznych, jednak zachował wymienialność w transakcjach międzynarodowych, a więc waluta amerykańska – wprawdzie w ograniczonym zakresie – ale standard złota respektowała.

Odstąpienie USA od porozumienia z Bretton Woods oznaczało, że świat odszedł od standardu złota. Co z tego wynikło? Kryzys finansowy, spowodowany niepohamowaną emisją pieniądza fiducjarnego (ma wartość, bo ludzie wierzą, że ją ma) i z tego samego powodu - katastrofalny spadek jego wartości – co ilustruje choćby cena złota zanotowana w środę, oznaczająca, że od roku 1933 w stosunku do złota dolar stracił na wartości 70-krotnie. Dlatego coraz więcej ludzi, a nawet - polityków uważa za celowy powrót do standardu złota. Tymczasem – jak zauważył jeszcze przed wojną Julian Tuwim – „Już w podziemiach synagog wszystko złoto leży.” Ładny interes!