Na ogół ludzie nie lubią przyznawać się do pomyłek, chyba, że albo sami nie wierzyli w to, co mówią, albo nawet wierzyli, ale sobie tego nie życzyli. Przed dwoma tygodniami zwróciłem uwagę, że chociaż Polska 13 grudnia podpisze traktat poddający nasz kraj władzy Unii Europejskiej, to nikt się nie raduje, a zwłaszcza poeci nie piszą żadnych panegiryków na tę okazję. Na szczęście nie miałem racji; wprawdzie poeci nadal jeszcze się spóźniają, jakby czekali na oferty mecenasów sztuki, ale za to koledzy dziennikarze radują się, aż miło popatrzeć!

Na przykład dziennik „Dziennik” aż tryska radością, tak samo, jak w 1940 roku lwowski „Czerwony Sztandar”. Pan red. Jędrzej Bielecki, chociaż ma się rozumieć, też się raduje zgodnie z rozkazem, ale jednocześnie przytomnie zauważa, iż prezydent Europy nie będzie mógł wydawać żadnych poleceń prezydentowi Kaczyńskiemu, za to unijny minister spraw zagranicznych będzie musiał wszystkie swoje ważniejsze decyzje uzgadniać z ministrem Sikorskim. No proszę – z ministrem Sikorskim! Czy kiedykolwiek Polska osiągnęła taka potęgę, by wszystkie ważniejsze decyzje trzeba było uzgadniać z ministrem Sikorskim? Nie osiągnęła i to pokazuje, jaki sukces odnieśliśmy, poddając Polskę władzy Unii Europejskiej. Gdybyśmy jeszcze wiedzieli, z kim musi uzgadniać każdą swoją decyzję minister Sikorski i kogo musi pytać o pozwolenie, to nasze szczęście byłoby pełne.

Jednak nie można wymagać zbyt wiele, a poza tym – takie rzeczy albo zostaną nam objawione w stosownym czasie, albo i nie. Bo – powiedzmy sobie szczerze – co nam z tego przyjdzie, gdybyśmy nawet i dowiedzieli się, że, dajmy na to, minister Sikorski musi słuchać profesora Geremka, a znowu premier Donald Tusk – generała Gromosława Czempińskiego? Czy bylibyśmy od tego bardziej szczęśliwi? Niekoniecznie, a więc czasami lepiej jest czegoś nie wiedzieć i zwyczajnie się radować, niż wiedzieć za dużo. Jak mówią Rosjanie – „kto nie wie – ten śpi w poduchach, a kto wie – tego wiodą w łańcuchach”.

Z tej wielkiej radości uruchomiona została nawet telewizja dla Białorusi. Nazywana jest niezależną, ale oczywiście tylko od prezydenta Łukaszenki, bo pieniądze na nadawanie dostaje od kogo innego. Wiadomo – nie ma rzeczy doskonałych; jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma. Nie o to zresztą chodzi, ale o to, żeby dzięki tej telewizji Białorusinom było tak samo dobrze, jak nam. Czy nasze państwo nie jest niepodległe? Czy mamy wobec kogoś jakieś długi? Czy ambasadorowie wtrącają się w nasze wewnętrzne sprawy? Czy trapi nas plaga korupcji? Czy może pod osłoną demokratycznej retoryki panoszy się u nas mafia polityków? Nic z tych rzeczy u nas nie ma, więc nic dziwnego, że chcemy podzielić się naszym szczęściem z Białorusinami, pokazać im, jak powinni urządzić swoje państwo, żeby mogli się tak radować, jak my się radujemy.

Niektórzy mówią, że ta telewizja ma się przyczynić do budowania na Białorusi demokracji. Ale to chyba nieprawda, bo zgodnie z klasyczną definicją państwo silne, to takie, które ma sąsiadów słabszych od siebie. Po cóż więc mielibyśmy wzmacniać Białoruś implantując tam demokrację? Takie działanie miałoby sens, gdyby demokracja prowadziła do osłabienia państwa. Ale chyba tak nie jest, co? Czy ktoś mógłby miarodajnie to wyjaśnić?