Kurica nie ptica, Polsza – nie zagranica – głosiło znane radzieckie porzekadło. I rzeczywiście – jaka tam „zagranica”, kiedy „społeczeństwo polskie” zwróciło się „z prośbą” do samego Józefa Stalina, by ten zgodził się mianować Konstantego Rokossowskiego ministrem Obrony Narodowej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Marszałkiem Polski? Przy okazji „społeczeństwo” spreparowało Rokossowskiemu życiorys, według którego urodzić się miał w Warszawie, chociaż tak naprawdę, to urodził się w Wielkich Łukach, gdzie pracował jego ojciec, zresztą rzeczywiście Polak. Później unikano już aż takich ostentacji, ale Polska żadną „zagranicą” dla Związku Radzieckiego nie była, aż do samego końca.

Teraz, w ramach „przywracania normalności” w stosunkach z sąsiadami, rząd premiera Tuska, w którym ministrem spraw zagranicznych jest właściciel „strefy zdekomunizowanej” Radek Sikorski, zdecydował się na przeprowadzanie z Rosją rozmów, czy Rosjanie pozwolą nam na zainstalowanie w Polsce amerykańskiej tarczy antyrakietowej, czy nie. Ta inicjatywa oznacza, że Polska przyjmuje do wiadomości rosyjskie uprawnienia do współdecydowania, co można, a czego nie można instalować na polskim terytorium. W ten sposób w ramach „przywracania normalności” w stosunkach z sąsiadami, Polska powraca do statusu „bliskiej zagranicy” – bo tylko taki status Rosja uważa za normalny. No a rząd premiera Tuska, który musi odwdzięczyć się za nadymanie Platformy również obydwu „strategicznym partnerom”, dla „przywrócenia normalności” zrobi wszystko. Gdyby tak jeszcze Rokossowski zmartwychwstał, ale gdzie tam marzyć o tym...