Coraz bliżej do pojednania naszego nieszczęśliwego kraju z Rosją. Minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski, któremu podobna do konia baronessa Ashton zleca różne niewdzięczne zajęcia, kontynuuje akcję nękania białoruskiego prezydenta Aleksandra Łukaszenki. Ta akcja nękająca rozpoczęła się od rozkazu wydanego w Wilnie jeszcze przez Kondolizę, by na Białorusi zrobić porządek. Ówczesny poprzednik Radosława Sikorskiego na stanowisku ministra spraw zagranicznych Adam Daniel Rotfeld poderwał wówczas Związek Polaków na Białorusi jako jedyną antyłukaszenkową opozycję. Skończyło się to rozbiciem Związku przez agenturę, a inne kraje regionu, m.in. Litwa, wyciągnęły wniosek o konieczności przystąpienia do likwidacji mniejszości polskiej, jako potencjalnego źródła zagrożenia.

Obecnie z jednej strony prezydenta Łukaszenkę nęka rosyjski premier Putin, a z drugiej - wykonujący zlecone zadania minister Sikorski. O ile postępowanie Putina jest całkowicie racjonalne i zmierza do likwidacji resztek odrębności Białorusi od Rosji - co z pewnością jest uzgodnione z jej strategicznym partnerem, tzn. Niemcami, respektującymi linię Ribbentrop-Mołotow jako granicę stref wpływów - o tyle postępowaniu ministra Sikorskiego racjonalności przypisać niepodobna. Ostatnio wezwał on prezydenta Łukaszenkę by „oddał władzę” wzorując się na generale Jaruzelskim. Ponieważ minister Sikorski jest już dużym chłopczykiem, to byłoby niegrzecznie podejrzewać, iż nie wie, że generał Jaruzelski żadnej władzy nikomu nie oddał, a tylko powierzył jej zewnętrzne znamiona swoim konfidentom, dyskretnie, a momentami nawet ostentacyjnie kontrolowanym zresztą do dnia dzisiejszego przez bezpiekę. Dlaczego ministrowi Sikorskiemu tak zależy, by na czele Białorusi stanął jakiś konfident Aleksandra Łukaszenki, a nie on sam - tego niepodobna zrozumieć - chyba, że chodzi o konfidenta premiera Putina. To jednak by znaczyło, że Polska, reprezentowana przez władcę sławnej „strefy zdekomunizowanej” właśnie nieodwracalnie wkracza na drogę pojednania z Rosją.