No proszę - znowu cały pogrzeb na nic! Tyleśmy sobie obiecywali po polskiej prezydencji w Unii Europejskiej. Rząd przygotował nawet truskawki i kolorowe strzałki, że to niby nasz nieszczęśliwy kraj rośnie wraz z Europą, minister Sikorski wyręczał panią Ashton w nudniejszych i mniej prestiżowych zajęciach - a tu proszę - trochę kryzysu i nastąpił bolesny powrót do rzeczywistości. Francuski prezydent Sarkozy i Nasza Złota Pani Aniela rzucili myśl, by kraje należące do strefy euro utworzyły własny rząd, niezależny od tych wszystkich brukselskich komisarzy i prezydentów, a w perspektywie - żeby miały nawet własnego prezydenta. Oczywiście mowy nie ma by konsultowali to z prezydentem naszej prezydencji, ani z ministrem spraw zagranicznych. Wprawdzie po tym, jak naszych prezydujących całej Unii dygnitarzy nie wpuszczono na obrady klubu euro, można było nabrać najgorszych przeczuć, ale coś takiego to prawdziwy nóż w plecy, a nawet poniżej pasa. Na domiar złego również inauguracja telewizji PO nie wypadła najlepiej; były wizje, ale bez fonii. Wprawdzie pani Małgorzata Kidawa-Błońska pewnie nie miała takich ambicji, ale niezależnie od tego incydent urasta do rangi symbolu.