Bracie, cóżeś dzisiaj palił!? – chciałoby się zawołać na wieść o dekrecie ministra Radosława Sikorskiego, zakazującego polskim dyplomatom „kontaktów” z Janem Kobylańskim. Uzasadnieniem tego zakazu są sformułowane przez „Gazetę Wyborczą” zarzuty, jakoby Jan Kobylański w czasie okupacji wydał Niemcom, tzn. pardon – jakim tam „Niemcom” - wydał nazistom jedną żydowską rodzinę, a poza tym – że ma „antysemickie” poglądy. Taka recenzję wystawiła Janowi Kobylańskiemu również „Gazeta Wyborcza”. Widać wyraźnie, gdzie bije źródło mądrości, z którego czerpie pan minister Radosław Sikorski.

Wprawdzie po podpisaniu Traktatu Lizbońskiego Polska w polityce zagranicznej zbyt wiele do gadania już nie ma tym bardziej, że rząd premiera Tuska musi odwdzięczyć się zarówno Niemcom jak i Rosjanom za popieranie i nadymanie – ale w dziedzinie stosunków z Polonią akurat jeszcze coś tam by mogła. Problem wszelako w tym, iż kierujący tą resztówką polskiej polityki ministrowie realizują linię Bronisława Geremka. Polega ona z kolei na kontynuowaniu prowadzonej przez PRL polityki torpedowania każdej próby politycznej konsolidacji Polonii, zwłaszcza w USA. Można było zauważyć to podczas ubiegania się Polski o członkostwo w NATO. Ówczesny prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej Edward Moskal zebrał pod stosowną petycją aż 9 milionów podpisów.

Mogło to być znakomitym początkiem politycznej konsolidacji Polonii amerykańskiej, bo 9 milionów głosów nikt w Ameryce nie mógłby zlekceważyć. Ale właśnie dlatego Bronisław Geremek natychmiast zainspirował kampanię dyskredytowania Edwarda Moskala pod zarzutem „antysemityzmu” – żeby nie dopuścić do powstania polskiego lobby w sytuacji, kiedy w Ameryce działa potężne lobby żydowskie. W tę logikę znakomicie wpisuje się wybór Marka Borowskiego na szefa komisji łączności z Polakami za Granicą. W środowiskach Polonii Amerykańskiej osoba Marka Borowskiego nie jest, delikatnie mówiąc traktowana życzliwie, a nawet poważnie, więc tego rodzaju wybór świadczy o intencji izolowania Polonii od Polski. Zarządzenie ministra Sikorskiego dowodzi, że on również używa żałosnych pozorów władzy, by kontynuować tę szkodliwą dla polskich interesów państwowych linię. Ano - widocznie takie były warunki zaakceptowania jego nominacji przez mafię Bronisława Geremka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.