„A kto by zdradził tę wielką tajemnicę, umrze podwójnie, ciałem i duszą” - groził arcykapłan w „Faraonie” Bolesława Prusa. I rzeczywiście - ledwo tylko Jan Maria Rokita w rozmowie z „Tygodnikiem Powszechnym” powiedział, że punkt ciężkości władzy w naszym nieszczęśliwym kraju spoczywa poza konstytucyjnymi organami państwa, które stanowią tylko kosztowną dekorację, rodzaj makigigi mającego utwierdzić opinię publiczną w mniemaniu, że z tą naszą młodą demokracją, to wszystko naprawdę - zaraz obruszył się na niego Salon, przeciwstawiając mu w charakterze „państwowca” Kubę Wojewódzkiego, pracowicie odrabiającego w telewizorze propagandowe pensum, jak nie tyle może Pan Bóg, co już prędzej - oficer prowadzący przykazał. „Depesza pędzi już do Gnoma: Rokita zdrajca. Punkt i koma”. Nietrudno się temu dziwić; wszak to przedstawiciele Salonu, wtedy jeszcze pod nazwą „lewicy laickiej”, przed 21 laty dogadali się z bezpieczniakami generała Kiszczaka co do podziału władzy nad mniej wartościowym narodem tubylczym. Jan Maria Rokita też przez pewien czas żyrował tę mistyfikację, ale z jakichś, mniejsza o to - z jakich powodów mu się to znudziło. To jeszcze by mu może wybaczono, ale że zdradził tajemnicę... „Banda nie przebacza”.