Partyjne powyborcze dintojry pokazują, że wszystkie partie są w gruncie rzeczy efemerydami, a w tej sytuacji najważniejszym i stałym punktem na politycznej mapie są Siły Wyższe, czyli bezpieka. W zależności od potrzeb etapu, odpowiednio meblują sobie oficjalną polityczną scenę, wykorzystując w tym celu agentów wpływu i prostych konfidentów. Warto przypomnieć wyznania generała Czempińskiego, ile to rozmów i bliskich spotkań III stopnia musiał odbyć, by wreszcie powstała Platforma Obywatelska. Inni generałowie nie są aż tak skorzy do wynurzeń, ale pewnie i oni mieliby wiele do opowiedzenia. Toteż kiedy w odpowiedzi na społeczne zmówienie zarówno ze strony bezpieki, strategicznych partnerów, zainteresowanych dezintegracją naszego nieszczęśliwego kraju i mniej wartościowego narodu tubylczego oraz Unii Europejskiej, próbującej narzucić europejskim narodom ideologię marksizmu kulturowego, pojawił się na naszym politycznym firmamencie Ruch Palikota, natychmiast obok chamskiego ubeka pojawił się ubek kulturny.

Redakcja „Polityki” kierowana przez pana red. Baczyńskiego, kolegującego z posłem Palikotem w Komisji Trójstronnej, w której wśród polskich uczestników wyraźnie dominują konfidenci bezpieki, z gospodarską troska pochyliła się nad pieniędzmi, które Rzeczpospolita Polska pod takim, czy innym pretekstem przekazuje Kościołowi katolickiemu. Dokładnie to samo robili we Francji na przełomie XIX i XX wieku panamscy aferzyści, by odwrócić uwagę opinii publicznej od tego, ile oni sobie nakradli i skierować irytację skołowanych ludzi na Kościół. Bo podobnie, jak za komuny, również i teraz tak naprawdę w naszym nieszczęśliwym kraju są dwie siły polityczne: bezpieka, której początki giną w mrokach okupacji; w Gestapo i NKWD, a która i dzisiaj tak samo Bóg wie, komu naprawdę służy - bo z całą pewnością nie Polsce - oraz Kościół katolicki, z którym bezpieka cały czas walczy, zarówno z własnej inicjatywy, jak i wykonując zlecenia zewnętrznych mocodawców.