W drugim głosowaniu nad kandydaturą Wandy Nowickiej na stanowisko „członka Prezydium Sejmu”, czyli mówiąc wprost - kolejnego wicemarszałka, kandydaturę Wandy Nowickiej poparł poseł Stefan Niesiołowski - ten sam, który jeszcze niedawno twierdził, że Palikot powinien być „izolowany”. Okazało się jednak, że premier Tusk „przekonał” nie tylko jego, ale i większość posłów Platformy Obywatelskiej, żeby kandydaturę Wandy Nowickiej jednak poparli. Kto „przekonał” premiera Tuska, żeby jednak „przekonał” posłów PO - tego oczywiście nie wiemy, ale nie jest wykluczone, że „przekonali” go ci sami faceci, którzy w pewnym momencie nakazali mediom głównego nurtu wesprzeć Ruch Palikota. Jeśli tak, to opowieści byłego wicepremiera Romana Giertycha, jakoby premier Tusk był teraz „niezależny od nikogo”, można śmiało włożyć między bajki, a jeśli przywiązywać do nich wagę, to tylko gwoli odpowiedzi na pytanie, dlaczego właściwie pan Roman opowiada takie rzeczy. Bo jakiś powód musi chyba być, nieprawdaż?

Druga sprawa, to to, że głosowanie nad kandydaturą Wandy Nowickiej pokazuje, że jeśli już ktoś politykuje, to jego sumienie politykuje także. Poseł Stefan Niesiołowski został „przekonany” przez premiera Tuska do poparcia kandydatury Wandy Nowickiej. Jestem przekonany, że poseł Stefan Niesiołowski nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i gdyby premier Tusk mu kazał, to poparłby nawet kandydaturę Romana Kotlińskiego, a ponadto wyparłby się Jezusa Chrystusa i w dodatku jeszcze próbował wszystkich przekonywać, że robi to dla Polski. Tadeusz Boy-Żeleński napisał w „Słówkach”, że „gdy się człowiek robi starszy, wszystko w nim po trochu parszywieje”. W przypadku posła Stefana Niesiołowskiego trafność tego spostrzeżenia aż bije w oczy - z tą tylko poprawką, że nie „po trochu”, tylko w całości - a cały proces rozpoczął się zapewne od sumienia.