Tego samego dnia, kiedy dowiedzieliśmy się, że pobożny poseł Gowin został w marionetkowym rządzie premiera Tuska wyznaczony na ministra sprawiedliwości, banda policjantów, prokuratorów i jakichści cywilów dokonała najścia na posesję rodziny Olewników pod pretekstem poszukiwania dowodów, że zamordowany Krzysztof Olewnik sam upozorował swoje zniknięcie i zamordowanie. Skoro zdecydowano się na taką ostentację, to jest bardzo prawdopodobne, że stosowne dowody zostały już spreparowane i teraz tylko podejmowane są różne próby, jak je najskuteczniej, to znaczy - w najbardziej efektowny sposób „znaleźć”.

Rzecz bowiem w tym, że rodzina Olewników zamiast od razu potulnie przyjąć do wiadomości, że Krzysztofa zamordowali sławni „nieznani sprawcy” - i siedzieć cicho, ciesząc się, że sami żywi i zdrowi - podjęła zuchwałą próbę wyjaśniania sprawy tego morderstwa. W rezultacie trzeba było nie tylko wyznaczyć bezpośrednich sprawców morderstwa, nie tylko doprowadzić do ich skazania przez niezawisłe sądy, nie tylko zorganizować im samobójstwa w monitorowanych przez 24 godziny celach, nie tylko ujawnić okoliczności wskazujące, że policja z wielkim poświęceniem kryła swoich konfidentów, a także - że również w prokuraturach i niezawisłych sądach musi roić się od tajnych współpracowników.

Wreszcie doszło do najgorszego - to znaczy - wyznaczenia sejmowej komisji, przed którą musiało zeznawać wiele osób również pragnących zachować anonimowość. „Do czego doszło - żeby szlachtę przed sądy pozywały chłopy!” Więc kiedy już kompromis między poszczególnymi bezpieczniackimi watahami został dogadany i można było ogłosić skład marionetkowego rządu premiera Tuska, to teraz „za strach, za smak upokorzenia zapłaci czelna im hołota i będzie dotąd gnić w więzieniach, aż z niej zostanie kupa błota!”