Starzy górale z pewnością pamiętają historię, jak to agitatorzy agitowali bacę do kołchozu. - Baco, a oddalibyście do kołchozu konia? - pytał podchwytliwie agitator. - Oddołbym. - No a krowę? Krowę też byście oddali? - Oddołbym. No proszę - cieszył się agitator. - Oddalibyście baco nawet krowę. No a owiecki? Też byście oddali? - Ni, nie oddołbym. - Ależ baco, oddalibyście konia, oddalibyście krowę, a nie chcecie oddać owiecek? Dlaczego? - Bo mom! Z tego samego właśnie powodu Jarosław Kaczyński wystąpił z projektem przywrócenia kary śmierci. Pomysł jest oczywiście dobry i sam byłem autorem projektu stosownej ustawy - ale jakoś nie przypominam sobie, by Jarosław Kaczyński okazał mu, nie to, że poparcie, bo o tym nie ma mowy - ale nawet zainteresowanie. Nie przypominam też sobie, by premier Jarosław Kaczyński próbował przeforsować ustawę o przywróceniu kary śmierci, podobnie jak nie przypominam sobie, by z podobną inicjatywą wystąpił pan prezydent Lech Kaczyński.

Teraz, to co innego; teraz pan prezes Jarosław Kaczyński może śmiało występować nie tylko z projektami przywrócenia kary śmierci, ale nawet - z projektami dekretów przeciwko trzęsieniom ziemi. A co będziemy sobie żałowali? Równie dobrze PiS może przeforsować dekret przeciwko trzęsieniom ziemi, jak ustawę o przywróceniu kary śmierci. Nie jest zresztą wykluczone, że projekt takiego dekretu też się pojawi; kadencja przecież dopiero się zaczyna, a w miarę upływu czasu znakomitych pomysłów z pewnością będzie przybywało, więc kto wie - może doczekamy się projektu ustawy o powszechnym dobrobycie, która stanowiłaby, że każdy ma być młody, piękny, bogaty i zdrowy.

Co prawda jeszcze nie wiadomo, czy w dobie kryzysu pozwolą nam na takie luksusy władze Eurokołchozu, ale właściwie dlaczego nie? Właśnie dlatego, że kryzys, to mogą pozwolić, bo skoro na kryzys i tak nie ma rady, to niech obywatele przynajmniej podrajcują się legislacyjnie. „Ja wam tego gówna nie żałuję” - mówił w powieści Józefa Mackiewicza „Droga donikąd” Leśniczy, wypłacając robotnikom leśnym wynagrodzenie w sowieckich rublach. Nawiasem mówiąc, Jarosław Kaczyński twierdzi, że przywrócenie kary śmierci jest możliwe bez wychodzenia z Eurokołchozu i wypowiadania traktatu lizbońskiego. Wszystko to być może; któż w końcu może wiedzieć, jakie zastrzeżenia potajemne zostały poczynione podczas pamiętnych negocjacji przez panią minister Fotygę i pana prezydenta Kaczyńskiego i jakich gwarancji udzielił im anonimowy dygnitarz na korytarzu?

Żyją jeszcze ludzie pamiętający, że właśnie w tym momencie położone zostały trwałe fundamenty niepodległości państwa i politycznej suwerenności, więc nie wypada zaprzeczać, chociaż z drugiej strony zbuntowani przez Zbigniewa Ziobrę parlamentarzyści z „Solidarnej Polski” twierdzą, że przywrócenie kary śmierci bez zmiany prawa unijnego jest niemożliwe. Jeśli tak, to dlaczego Jarosław Kaczyński miałby sobie żałować? Oddalibyście baco konia? - Oddołbym. No bo kto by nie oddoł? Rzeczywiście miał rację Stanisław Cat-Mackiewicz twierdząc, że tylko język polski wynalazł takie makabryczne określenie: „marzenia ściętej głowy”.

Kiedy tak Jarosław Kaczyński próbuje wabić publiczność na swoje nieszkodliwe makagigi, zachwiały się fundamenty ustrojowe III Rzeczypospolitej. Na polecenie katowickiej prokuratury zatrzymany został generał Gromosław Czempiński, o którym media głównego nurtu od razu zaczęły pisać jako o „generale Gromosławie C.” Zatrzymanie nastąpiło z powodu podejrzeń o korupcję przy prywatyzacji LOT-u i STOEN-u, a punktem wyjścia były podobnież złożone w areszcie wydobywczym zeznania Petera Vogla, aresztowanego wiosną 2008 roku w celu rozpoznania walką możliwości wyemancypowania się Platformy Obywatelskiej i rządu premiera Tuska z upokarzającej zależności od Sił Wyższych.

Jak pamiętamy, następstwem zeznań Petera Vogla stała się afera hazardowa, której oczywiście „nie było” - ale to się okazało dopiero później, znacznie później. Przedtem nie tylko „była”, ale w dodatku w jej następstwie wyleciał z rządu minister Ćwiąkalski i wicepremier Schetyna, którzy po zeznaniach Vogla najwięcej sobie obiecywali. Wszystko oczywiście zakończyło się wesołym oberkiem, ale zanim się zakończyło, to premier Tusk musiał przeforsować w stachanowskim tempie ustawę hazardową i o IPN, no i zrezygnować z kandydowania w wyborach prezydenckich.

Więc i teraz, chociaż ta pokazucha praworządności ludowej wyglądała szalenie groźnie, najwyraźniej już znalazły się „siły, co kres tej orgii położyły”. Wprawdzie początkowo występowały obawy mataczenia, ale w końcu chyba lekko wystraszeni własną odwagą prokuratorzy wypuścili generała za kaucją 1 mln złotych, którą generał niezwłocznie wpłacił. Chwała Bogu, miał z czego. I co Państwo powiecie? Obawy mataczenia ustały, jakby ręka odjął. Nieomylny to znak, że ktoś Starszy i Mądrzejszy uznał, że wystarczy tego dobrego, że lepiej nie przeciągać struny, bo generał Czempiński przecież nie może nie wiedzieć, ile, za co i kiedy każdy wziął, a nawet - gdzie schował szmalec.

Wprawdzie ze względów pedagogicznych razwiedka wojskowa musiała zastosować wobec rozzuchwalonych smoleńską katastrofą ubeków wypróbowaną za czasów generała Jaruzelskiego „strategię porozumienia i walki” („Nie płoszmy ptaszka; niech mu się zdaje, że naszej partii siły nie staje (...) aż o poranku za oknem dojrzy kontury tanku, potem na schodach usłyszy kroki. Wnet się posypią piękne wyroki!”) - ale z pewnością potrafi powściągnąć uczucie zemsty we właściwym momencie, żeby w ten lekkomyślny sposób nie zrujnować ustrojowych fundamentów III Rzeczypospolitej, z najważniejszą zasadą: „my nie ruszamy waszych - wy nie ruszacie naszych”.

W tej sytuacji żadnych „pięknych wyroków” chyba nie będzie - bo właśnie mecenas Wojciech Brochwicz, który też ma niezłą wiedzę operacyjną, złożył zażalenie na bezprawne zatrzymanie generała Czempińskiego pod fałszywymi zarzutami. W dodatku za honor generała Czempińskiego poręczyłby pan dr Olechowski, sam też będący człowiekiem honoru - więc czegóż chcieć więcej? Tylko patrzeć, jak pojawi się zbiorowy protest autorytetów moralnych i intelektualistów. W tej sytuacji ciekawe, w jaki sposób premier Tusk beknie za takową psotę - bo tym razem generał Czempiński takiej zniewagi chyba płazem nie puści. Już tam człowieki honoru przypomną premieru Tusku, skąd wyrastają mu nogi - o ile mu ich przy okazji nie powyrywają. No i dobrze, no i na zdrowie! „Niech się nigdy na Konia nie porywa Kucyk!” - chyba, żeby parasol ochronny rozpięła nad nim sama Nasza Złota Pani Aniela.