Książę Aleksander Gorczakow, minister spraw zagranicznych Rosji za panowania cesarza Aleksandra II twierdził, że nie wierzy nie zdementowanym informacjom prasowym. Nawiasem mówiąc, za jego czasów prasa była znacznie bardziej niezależna niż dzisiaj, kiedy tajne służby położyły swoje łapy na mediach i za ich pośrednictwem kręcą „demokracjami”. Jeszcze Kazimierz Chłędowski wspomina, że kiedy wydało się, iż dziennik „Reichswehr” został przejęty przez rząd, gazeta ta natychmiast straciła wszelki autorytet. A było to zaledwie 100 lat temu! Więc książe Gorczakow nie wierzył informacjom nie zdementowanym. Natomiast gdy pojawiło się dementi, zwłaszcza, jak to się mówi, „energiczne” – aaa, to co innego.

Właśnie zarówno politycy Platformy Obywatelskiej, jak i zblatowane dla tej partii media energicznie dementują pogłoskę, jakoby przyczyną dymisji posła Pawła Grasia z funkcji ministra w Kancelarii Premiera były jego powiązania z wojskową razwiedką. Niezależnie od tego, co w takich okolicznościach pomyślałby sobie książę Gorczakow, warto zwrócić uwagę, że w przypadku rządu premiera Tuska nie byłaby to żadna przeszkoda, nawet wprost przeciwnie. Nie można bowiem zapominać, że jednym z założycieli PO był dr Andrzej Olechowski z „wywiadu gospodarczego” – cokolwiek by to miało znaczyć. W tej sytuacji również retoryczne pytania, kto w Polsce kontroluje tajne służby, muszą wywoływać niezamierzony efekt komiczny, jeśli weźmiemy pod uwagę, że politycy mający kontrolować tajne służby, muszą najpierw otrzymać od nich certyfikat dostępu do informacji niejawnych. Czy taki certyfikat może dostać osoba, której tajne służby nie ufają? Raczej nie. No, a komu ufają one najbardziej, jeśli nie własnym agentom?