Rzadko zdarzają się ludzie wszechstronnie uzdolnieni, ale nie ma chyba człowieka, który nie nadawałby się do niczego. Jak twierdził towarzysz Szmaciak, „na tym się świata ład opiera, że jeden sieje, drugi zbiera (...) gdy jeden wiosłem macha żwawo, drugi steruje wtedy nawą”. Dlatego właśnie jedni są podatnikami, a drudzy umieją się pięknie różnić. Tak samo z państwami; prędzej czy później każde w czymś się wyspecjalizuje i może nawet z tego powodu zasłynąć w świecie. Guy Sorman odkrył kiedyś, ze niewielki Bhutan jest światowym potentatem w produkcji kijów do mioteł. No a Polska? W czym może wyspecjalizować się Polska?

W ostatnią niedzielę w całej Polsce grała Wielka Orkiestra Świątecznej pomocy, która wyspecjalizowała się w kwestowaniu na urządzenia medyczne dla dzieci. Podobno tym razem datki zbierało ponad 120 tysięcy wolontariuszy, wśród nich nawet tak dostojne osobistości, jak premier Donald Tusk. Jestem pewien, że kwestowanie poszło mu dobrze, może nawet lepiej, niż kierowanie rządem, chociaż w telewizji twierdzą, że rządem też sprawnie kieruje. Ale – co specjalizacja, to specjalizacja i każdy mógł się przekonać, że w kwestowaniu pan premier jest bezkonkurencyjny.

Skoro tak dobrze nam to idzie, to może byśmy kwestowanie uczynili naszą narodową specjalizacją? Skoro taki Bhutan dumny jest ze swoich kijów, to dlaczego Polska nie miałaby się chlubić swoimi puszkami, którymi potrząsalibyśmy przed całym światem? Taka specjalizacja z pewnością zostałaby zauważona, a może nawet uznana za turystyczna atrakcję?

Niezależnie od tego, postawienie na kwestowanie mogłoby rozwiązać niektóre palące problemy, z którymi rząd jakoś nie daje sobie rady. Na przykład pani minister Kopacz twierdzi, że dla rozwiązania problemu służby zdrowia potrzeba jej 6 a może nawet 14 miliardów złotych. Nie ma pojęcia, skąd te pieniądze wziąć. No a gdyby tak je ukwestować?

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy w ubiegłym roku uzbierała podobno 30 milionów złotych w jeden dzień, jednocząc przy okazji jeśli nie cały naród, to przynajmniej jego najlepszych synów i córki. Skoro tak, to dlaczego ograniczać działalność Orkiestry tylko do jednego dnia? Niech gra codziennie, wolontariusze niech codziennie wychodzą z puszkami i serduszkami, a telewizja niech to pokazuje. To może być nawet lepsze od programów red. Lisa, które poza tym mają być ponoć szalenie kosztowne.

Więc policzmy: 30 milionów złotych przez 365 dni daje prawie 11 miliardów złotych! To akurat tyle, ile potrzebuje pani minister Ewa Kopacz, no a poza tym młodzież mogłaby doskonalić się w rzemiośle, które chyba tak czy owak będzie naszą narodową specjalnością.