„Na czele tajnego rządu stoi w Polsce w 1948 roku człowiek, którego widziało niewielu Polaków - rosyjski generał Malinow. Nazwisko jego nie ukazało się nigdy w gazecie polskiej. Nie widziano go w Polsce nigdy publicznie. Władzą przewyższa wszystkich członków rządu - zarówno publicznych, jak i tajnych - włączając w to rosyjskiego ambasadora Lebiediewa i jego zwierzchnika w ambasadzie, członka NKWD Jakowlewa, który nosi tytuł pierwszego sekretarza. Obok Malinowa do tego rządu według rangi, w wymienionym porządku: Jakub Berman, Roman Zambrowski, Hilary Minc, Władysław Gomułka, Bolesław Bierut i Józef Cyrankiewicz. Oficjalne stanowisko Bermana to wiceminister w gabinecie premiera. Ma on jednak nadzór nad premierem Cyrankiewiczem, Ministrem Spraw Zagranicznych oraz nad wszystkimi partiami politycznymi” - napisał w książce „Gwałt na Polsce” Stanisław Mikołajczyk - kiedy już przestał być wicepremierem w tzw. Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej i uciekł za granicę. Możemy spokojnie wyciągnąć z tego wniosek, iż oficjalna hierarchia polityczna wcale nie musi pokrywać się z hierarchią prawdziwą. O tym właśnie pisze Mikołajczyk, który coś tam o scenie politycznej w Polsce musiał wiedzieć. No dobrze - a dzisiaj? Jak to jest dzisiaj? Czy obecnie też mamy podwójną hierarchię, czy może na szczycie politycznej hierarchii naprawdę stoi prezydent Bronisław Komorowski, następnie - premier Donald Tusk - i tak dalej?

Żeby się o tym przekonać, musielibyśmy uzyskać od premiera Tuska odpowiedź na pytanie, dlaczego właściwie zrezygnował z kandydowania w wyborach prezydenckich - bo ówczesne uzasadnienie zaabsorbowaniem „reformami” możemy spokojnie włożyć między bajki, jako, że żadnych „reform” nie było ani wtedy, ani nie ma ich nawet teraz. Zatem - czy premieru Tusku ktoś może kandydować zabronił? Gdybyśmy tedy poznali nazwisko tego „ktosia”, mielibyśmy lepsze rozeznanie w rzeczywistej hierarchii politycznej w naszym nieszczęśliwym kraju. Oczywiście na to pytanie premier Tusk nigdy nam nie odpowie, bo to jest przecież jedna z największych tajemnic państwowych, których zdradzać mu nie wolno. Na szczęście w okrywającej te wszystkie tajemnice kurtynie pojawiają się niekiedy prześwity. I tak np. wydało się, że decyzję o zastosowaniu konwencji chicagowskiej do badania katastrofy smoleńskiej podjęła „trójka” w składzie: premier Donald Tusk, minister Paweł Graś i pan Tomasz Arabski. Z tej „trójki” tylko premier jest konstytucyjnym członkiem Rady Ministrów, co pokazuje, iż pozycja ministra Grasia i pana Arabskiego w prawdziwej politycznej hierarchii może być znacznie wyższa, podobnie jak ongiś Jakuba Bermana, który formalnie był skromnym wiceministrem, ale tak naprawdę - sprawował kuratelę nad premierem Cyrankiewiczem. Czy minister Paweł Graś sprawuje podobną kuratelę nad premierem Donaldem Tuskiem?

Na niedawnej konferencji prasowej w Kancelarii Premiera premier Tusk powiedział m.in.: „Mam zaufanie do pana ministra Grasia. W jakimś sensie, ze względu na lojalność wobec państwa (tj. dziennikarzy - SM), muszę ostrzec przed formułowaniem nieprawdziwych oskarżeń pod adresem ministra Grasia, ponieważ tego typu oskarżenia, tak czy inaczej, będą trafiały do sądu”. A oskarżenia głosiły, iż min. Graś podpisywał dokumenty niemieckiej spółki Agemark, chociaż wcześniej miał wycofać się z biznesu. Min. Graś tłumaczył, że te podpisy zostały sfałszowane, jednak śledztwo potwierdziło ich autentyczność. W międzyczasie jednak żona min. Grasia zeznała, że podpisy męża podrobiła - jednak prokuratura, powołując się na Sąd Najwyższy stwierdziła, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, bo żona zeznając jako świadek w sprawie męża może kłamać, ile dusza zapragnie. Ponadto oczyściła z podejrzeń również ministra Grasia - już nawet nie pamiętam, pod jakim pretekstem. Wygląda na to, że pozycja ministra Grasia w rzeczywistej hierachii politycznej jest znacznie, znacznie wyższa od jego formalnego stanowiska; kto wie, czy nawet nie wyższa od pozycji premiera Tuska - a na straży tego porządku stoi nie tylko prokuratura, ale - jak to wynika z ostrzeżenia premiera Tuska - również niezawisłe sądy - mówiąc nawiasem, tak samo, jak to było za Stalina.