W ostatnich dniach opinia publiczna została poruszona informacją, iż prof. Tomasz Węcławski oficjalnie wystąpił z Kościoła katolickiego. Kilka miesięcy wcześniej opuścił stan kapłański, w którym przedtem zajmował się nauczaniem teologii. Obecnie prowadzi zajęcia w uruchomionej w roku 2006 Pracowni Pytań Granicznych przy UAM w Poznaniu. W tej Pracowni prowadzony jest „dialog” oraz rozmaite interdyscyplinarne wykłady, m.in. „Ksenofobia, rasizm, wykluczenie (z powodu rasy, płci, wieku)”. Wprawdzie teologia nadal jest uważana za dyscyplinę akademicką, ale wygląda na to, że zadawanie „pytań granicznych”, zwłaszcza niektórych, jest znacznie lepszym interesem.

Stan kapłański opuścił również dr Stanisław Obirek, zaangażowany w „dialog z judaizmem”, uwieńczony znajomością, w której wielu upatruje podstawowy motyw porzucenia stanu kapłańskiego. Ze stanu kapłańskiego dr Stanisław Obirek przeszedł do Krakowskiej Szkoły Wyższej im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w charakterze wykładowcy. Podobnie dr Tadeusz Bartoś, który opuścił zakon dominikanów i nawet Kościół, by niezwłocznie oddać się pracy naukowej w Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora. Warto przy tej okazji wspomnieć postać feldkurata Ottona Katza z „Przygód dobrego wojaka Szwejka”, bo chociaż w jego przypadku kolejność była odwrotna; został księdzem z z powodów koniunkturalnych i z takich samych powodów stan kapłański opuścił – to przecież ten przykład pokazuje, że i teologowie okazują się bystrzy w sprawach nader światowych i pewnie dlatego są tak rozrywani. Tymczasem zwykli ludzie tez zadają sobie pytania graniczne: skąd wziąć szmalec lub - gdzie znaleźć posadę – ale żaden teolog dotychczas nie znalazł na te pytania zadowalającej odpowiedzi.