„Potem po powołaniu składam podziękowanie. Sytuacja jest dramatyczna, wniosek o MSW i MON. I czyszczę sobie UOP. I tutaj mam wolną rękę, Panie Prezydencie?” – W taki sposób Waldemar Pawlak przepowiadał sobie własnymi słowami opracowany przez razwiedkę scenariusz wyniesienia go do godności premiera rządu Najjaśniejszej Rzeczypospolitej podczas sławnej „nocnej zmiany” w czerwcu 1992 roku. Niewątpliwie zdawał sobie sprawę z fasadowego charakteru swojej godności, ale przed taką pokusą nie oparł się ani on, ani „ruch ludowy”. Na pytanie Waldemara Pawlaka o „wolna rękę” w Urzędzie Ochrony Państwa, który miał być poddany kuracji przeczyszczającej, prezydent Lech Wałęsa odpowiedział: „Wolną rękę!”

Oczywiście Lech Wałęsa też był, jak mówi Ewangelia, „pod władzą postawionym” i wprawdzie mógł wedle swego uznania „pracować naukowo”, tzn. na pięterku w Belwederze rozwiązywać krzyżówki, ale wygląda na to, że strategiczne decyzje podejmowała razwiedka. Cała Polska miała okazję zobaczyć to nawet w telewizji, podczas moskiewskiego puczu Janajewa w sierpniu 1991 roku, kiedy to gonitwę myśli prezydenta Wałęsy nie tylko zwyczajowo interpretował, ale wprost projektował i bezpośrednio suflował Mieczysław Wachowski. Na tym tle w łonie razwiedki najwidoczniej musiało dojść do konfliktu o władzę. Objawił się on już w sierpniu 1993 roku, kiedy to min. Milczanowski przyprowadził pielgrzymkę wybranych bezpieczniackich dygnitarzy do Belwederu, którego lokator przywitał ich przemową, że „stanie w ich obronie z całą mocą”. Przed czym miał ich bronić – wyjaśniło się po dwóch latach, podczas tzw. afery Olina, która polegała na oskarżeniu premiera Oleksego przez Andrzeja Milczanowskiego, ministra spraw wewnętrznych w jego rządzie, o szpiegostwo na rzecz Rosji. Warto zwrócić uwagę, że chociaż minęło już 12 lat, nikt nie został za to pociągnięty do odpowiedzialności. Trudno o lepszą ilustrację podstawowej zasady, obowiązującej w stosunkach między razwiedczykami: my nie ruszamy waszych, wy nie ruszacie naszych.

Przypominam o tych prehistorycznych wydarzeniach, bo właśnie rozpoczęła się kolejna kuracja przeczyszczająca w tak zwanych „służbach”, czyli razwiedce. Premier Tusk , widać ponaglany przez zniecierpliwionych mocodawców, tak się spieszył, że bez czekania na opinie prezydenta mianował Macieja Hunię na szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Krzysztofa Bondaryka – na szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a Andrzeja Ananicza zapowiedział na szefa Agencji Wywiadu. Do największych osiągnięć wywiadowczych Macieja Huni należy zdemaskowanie Tylickiego, asystenta posła Gruszki, jako rosyjskiego szpiona, akurat kiedy pod kierownictwem posła Gruszki sejmowa komisja śledcza zaczęła prześwietlać zagadkową firmę dwóch ukraińskich muzykantów Jankielewicza i Smołokowskiego, dlaczegoś pośredniczących w dostawach rosyjskiej ropy. Czyżby taka była druga strona „pragmatyzmu” w stosunkach polsko-rosyjskich? Z kolei Krzysztof Bondaryk, to prawdziwy człowiek renesansu: i w razwiedce i w finansach – ale bo też finanse są dziś naturalnym środowiskiem razwiedki. Jeśli zaś chodzi o Andrzeja Ananicza, to w gęstej dżungli „służb” może on pełnić rolę „wojsk łączności” w sposób przedstawiony przez marszałka Piłsudskiego w sławnym przemówieniu.

Na taki charakter jego misji wskazuje zarówno szansa, jaką premier Tusk dał Mariuszowi Kamińskiemu, który na razie pozostanie szefem CBA, jak i „pokajanije” posła Palikota. Skoro „my nie ruszamy waszych, a wy nie ruszacie naszych”, no to nie ruszamy. Jak pisał Voltaire, „kiedy Padyszachowi wiozą zboże, kapitan nie troszczy się, jakie wygody mają myszy na statku”. Zatem, kiedy trzeba z jednej strony „pragmatyzować” stosunki z Rosją, a z drugiej – pokątnie ratyfikować Traktat Lizboński, to linia walki i porozumienia w „służbach” narzuca się sama przez się.