Wbrew czarnowidzom, co to wszystko widzą w czarnych barwach, nieubłaganego postępu nie da się ukryć. Weźmy takiego premiera-generała Wojciecha Jaruzelskiego. W 1981 roku potrzebował „90 dni spokoju” – po których Polska rosłaby w siłę, a ludzie żyli dostatniej. Jak wiadomo, perfidna Solidarność nie dotrzymała terminu i w rezultacie premier-generał musiał sławną „linię porozumienia” wzbogacić o człon drugi – „linię walki”. W efekcie stan wojenny był wprowadzany już pod „linią porozumienia i walki” – oczywiście tak samo jedynie słuszną, jak i poprzednia „linia porozumienia” – jeszcze bez walki. To była właśnie tak zwana „mądrość etapu”, z jakiej słynęła partia komunistyczna oraz uczeni w piśmie rabini. Tymczasem premieru Tusku do tego, by Polska rosła w siłę, a ludzi żyli dostatniej wystarcza już nie trzy, tylko zaledwie dwa miesiące. Tak można wnosić z apelu skierowanego do uczestników telewizyjnego widowiska pod tytułem ”Biały Szczyt”, jakie telewizja państwowa i telewizje kontrolowane bezpośrednio przez razwiedkę, nadały 21 stycznia.

Widowisko było na najwyższym poziomie, jeśli nie artystycznym, czy merytorycznym, to w każdym razie – politycznym. Statystowała w nim zarówno pani Anna Fotyga z Kancelarii Prezydenta, jak i pani Minister Ewa Kopacz z rządu, nie mówiąc o przywódcach związków zawodowych pracowników zatrudnionych w ochronie zdrowia, przedstawicielach administracji samorządowej, jako „założycielach” szpitali i innych „placówek”, a nawet – niewiarygodne, ale tak mówiono – „przedstawicielach” pacjentów. Do tego gremium premier Tusk zwrócił się z apelem o powstrzymanie się od protestów przez dni 60, bo właśnie w tym czasie rząd „dopnie” odpowiednie ustawy i będzie gites tenteges. Co prawda lekarze i pielęgniarki nie tyle domagają się „ustaw”, bo czego jak czego, ale ustaw, to u nas nie brakuje. Domagają się pieniędzy, a z tymi już tak dobrze nie jest, bo takim, dajmy na to, nauczycielom premier Tusk przypomniał spiżowe słowa Władysława Gomułki, że „z próżnego i Salamon nie naleje”. Czyżby za 60 dni miał na Polskę spaść deszcz złota, z którego „Salamon” będzie nalewał za koleją? Byłby to niewątpliwie jeden z zapowiedzianych przez premiera Tuska cudów, więc w obliczu tak poważnej zastawki związek zawodowy ratowników medycznych natychmiast się uspokoił i zamarł w oczekiwaniu. Inne najwyraźniej są albo bardziej przeżarte jadem sceptycyzmu, albo bardziej zatwardziałe i powstrzymały się od deklaracji.

Jeśli jednak cud ma nastąpić, to nic, tylko jakoś przetrwać te dwa miesiące. Tym właśnie tłumaczę sobie przyjętą przez rząd taktykę „cunctando rem restituere”, czyli ratowania sytuacji zwlekaniem. Premier Tusk zaproponował, żeby „Białemu Szczytowi”, żeby zbierał się co dwa tygodnie, to wtedy na pewno coś uradzą. Tak też twierdzi poeta, objawiając w enigmatycznym wierszu, jak to „uradziły dwie geldonie, by się wybrać na kolonie”. Szczyt przyjął ten apel bez entuzjazmu, czemu trudno się dziwić, widząc cienką herbatkę i kawę, jaką organizatorzy telewizyjnego widowiska poczęstowali zebranych. Kiedyś bywało inaczej. Karol książę Radziwiłł „Panie Kochanku”, kiedy jako pierwszy senator prowincji litewskiej zaprosił tamtejszych posłów na podobny „szczyt”, kazał służbie najpierw odbić beczki z ostrygami, otworzyć gąsiory z gdańską wódką i skrzynie z toruńskimi piernikami, po czym odezwał się w te słowa: „mości panowie, zanim zaczniemy radzić o dobru Rzeczypospolitej, posilmy się nieco!” Niestety dzisiaj nawet premier Tusk nie odważyłby się na taki gest, a nawet gdyby się odważył, to pewnie wszyscy uczestnicy „Białego Szczytu” uznaliby to za prowokację; jak tylko któryś cokolwiek przełknie, zaraz przyjdzie Julia Pitera i każe mu natychmiast wszystko zwrócić.

W takiej sytuacji trudno jednak będzie przekształcić widowisko w serial, w każdym razie z udziałem tych samych statystów, bo jeśli chodzi o premiera Tuska, to oczywiście, jak najbardziej. Ale to nic nie szkodzi; zamiast autentycznej pani Fotygi, czy, dajmy na to – powiatowych starostów, których telewizyjna publiczność i tak przecież nie zna, można wynająć mniej znanych aktorów, tak, jak to robi Szymon Majewski, albo nawet naturszczyków, byle trochę podobnych. Wtedy wszystko mogłoby wypaść nawet lepiej, niż przy statystach autentycznych, bo aktorzy tylko wypowiadaliby kwestie przygotowane przez Kancelarię Premiera, a konkretnie – przez delegowanych tam podwładnych pana min. Schetyny, więc na tym tle premier Tusk wypadałby jeszcze korzystniej, a tylko o to przecież w tym wszystkich chodzi, nieprawdaż? Bo w złoty deszcz, który za przyczyną premiera Tuska za dwa miesiące spadnie na wyschniętą polską ziemię, nie wierzy chyba nawet on sam, podobnie jak w „pakiet ustaw”, dzięki którym Polska ponownie rosłaby w siłę, a ludzie żyli dostatniej. Ponownie – bo raz już rosła – za panowania Edwarda Gierka, który lubił palavery białego człowieka z dzikimi i też urządzał narady, podobno nawet z krowami – aż w 1980 roku zmiotła go fala strajków.