Podczas gdy w naszym nieszczęśliwym kraju szalenie aktywizują się ludzie subtelni - ostatnio nawet ex-jezuita, pan Stanisław Obirek - karcąc prezesa Jarosława Kaczyńskiego za „cynizm”, ponieważ akurat w 2 rocznicę katastrofy smoleńskiej proklamował rozpoczęcie walki o „IV Rzeczpospolitą” - syryjski tyran zapowiedział, że 12 kwietnia zakończy działania wojskowe przeciwko bezbronnym cywilom, chociaż jednocześnie zastrzegł sobie „prawo odpowiedzi na każdy atak prowadzony przez grupy terrorystyczne”. Ludzie subtelni, którzy ostatnio bardzo się u nas rozmnożyli, uważają, że w taką rocznicę każdemu przystoi „zaduma” - chociaż z drugiej strony - oczywiście delikatnie, jak na ludzi subtelnych przystało - krytykują premiera Tuska, że nie odpowiada na prowokacje ze strony cynicznego prezesa Kaczyńskiego, tylko milczy, jak ten ogon wilczy. Łatwo krytykować - ale tak, między nami - co właściwie miałby powiedzieć pan premier Tusk, skoro Siły Wyższe jeszcze nie ustaliły kolejnej wersji, której będzie musiał trzymać się nie tylko rząd, nie tylko stado autorytetów moralnych, ale również - wszyscy ludzie subtelni?

Wprawdzie od samego początku wiadomo, że przyczyną katastrofy był błąd pilota - ale charakter tego błędu zmienia się w zależności od sytuacji - a któż może wiedzieć, jakie rewelacje znienawidzony Antoni Macierewicz wyciągnie z pokładowego komputera, otwartego i odczytanego w Redmond w stanie Waszyngton? Na razie mowa o „wstrząsach”, więc już jacyś eksperci dowodzą, że „wstrząsy”, to jeszcze nie zamach. Jużci, prawda - ale co będzie, jeśli za jakiś czas znienawidzony Antoni Macierewicz te „wstrząsy” doprecyzuje? Taką katastrofą trzeba gospodarować po gospodarsku, żeby napięcie rosło - a przecież do wyborów prezydenckich, które tym razem przypadają jednocześnie z parlamentarnymi, jeszcze trzy lata. A przez trzy lata - ho, ho! - ileż to wersji błędu pilota trzeba będzie rewokować, tym bardziej, że trwa przecież wojna na górze między bezpieczniackimi watahy, zapoczątkowana lekkomyślnym zatrzymaniem generała Gromosława Czempińskiego. To co w tej sytuacji ma robić pan premier Tusk, jeśli nie uciekać w „zadumę”? I bez tego ma o czym dumać, bo ruscy szachiści - bywa - niewygodnych świadków też likwidują. Toteż „zadumę” lansuje nawet posągowa pani poseł Małgorzata Kidawa-Błońska.

Zatem kiedy Umiłowani Przywódcy z Platformy Obywatelskiej kokieteryjnie pogrążają się w „zadumie” i bałamucą publiczność mirażami dobrobytu, jaki ma się pojawić dzięki zagonieniu do roboty starców płci obojga, w Syrii kładzione są właśnie fundamenty pod zwycięstwo demokracji. Taki jest rozkaz, a wiadomo, że z demokracją nie ma żartów. To znaczy - oczywiście są - bo powiedzmy sobie otwarcie i szczerze - dlaczego właściwie demokracja musi zwyciężyć w Syrii, a nie - dajmy na to - w takiej Arabii Saudyjskiej? Tajemnica to wielka, więc nic dziwnego, że w obliczu takich węzłów gordyjskich bezpieczniej uciekać w „zadumę” - zwłaszcza na widok jazgotu, jakim starsi i mądrzejsi, a także młodsi i głupsi przywitali wierszyk Guntera Grassa przeciwko przekazywaniu bezcennemu Izraelowi przez Niemcy kolejnego okrętu podwodnego „Delfin”, zdolnego do przenoszenia broni jądrowej, której bezcenny Izrael, jak powszechnie wiadomo, „nie ma”. Jeszcze raz potwierdziła się trafność spostrzeżenia, że nic tak nie gorszy jak prawda - zwłaszcza, że również prof. Martin van Creveld z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie chlapnął niedawno o „Opcji Samsona” na wypadek, gdyby w walce o zwycięstwo demokracji w Syrii, a następnie - w Iranie coś poszło nie tak. Więc jak tu nie popadać w „zadumę” - jak nie z jednej, to z drugiej przyczyny?