Kiedy rosyjski cesarz Aleksander III otrzymał raport ambasadora w Berlinie, że kanclerz Bismarck utrzymuje, iż zagraniczna podróż jego syna pozbawiona jest wszelkiego podtekstu politycznego – napisał na marginesie: „czto to zatiewajet etot obier-skot, no czto imienno – nieizwiestno” (coś knuje to ober-bydlę, ale co konkretnie – nie wiadomo).

Na początku stycznia ze stanowiska wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego zrezygnował Krzysztof Rybiński. Niedawno rezygnację z identycznego stanowiska złożył Jerzy Pruski. Obydwu byłych wiceprezesów NBP łączy fakt, że zostali mianowani na swoje stanowiska przez prezydenta Kwaśniewskiego 25 marca 2004 roku na wniosek ówczesnego prezesa NBP Leszka Balcerowicza. Jerzy Pruski uzasadnił swoją rezygnację tym, ze nie mógł sprawować swojej funkcji „w efektywny sposób”. Według wyjaśnień Zarządu NBP chodzi o to, że pozostali członkowie zarządu nie zawsze się z nim zgadzali.

Warto w tej sytuacji przypomnieć, że i Leszkowi Balcerowiczowi zdarzały się nieoczekiwane rezygnacje. 17 czerwca 2000 r. jako przewodniczący Unii Wolności wycofał się z koalicji z AWS, rezygnując ze stanowiska wicepremiera i ministra finansów, zanim ujawniły się finansowe konsekwencje wiekopomnych „reform” firmowanych przez „charyzmatycznego” premiera Jerzego Buzka w postaci sławnej „dziury budżetowej”. W nagrodę w styczniu 20012 roku został prezesem NBP, a 23 września 2001 roku wybory miażdżąco wygrał SLD. Teraz mnożą się sygnały, iż w przyszłym roku, kiedy OFE będą musiały rozpocząć wypłacanie emerytur, mogą pojawić się problemy z ich płynnością finansową, a niezależnie od tego, sytuacja finansów publicznych dobra nie jest. Czyżby Leszek Balcerowicz szykował swoją stajnię do nowego konkursu na zbawców ojczyzny?