Jacek Żakowski jest jednym z tzw. „proroków mniejszych” przy Adamie Michniku, który jest prorokiem całą gębą, chociaż jeszcze nie największym. Największym prorokiem jest bowiem kto inny, kto nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Warto jednak słuchać też proroków mniejszych, bo oni właśnie „prostują ścieżki” i „torują drogę”. Komu „toruje drogę” Jacek Żakowski? W artykule „Zwołajmy polski szczyt” w „Rzeczpospolitej” wieści kres „neoliberalnej recepty”, powołując się na amerykańskich proroków większych, m.in. Pawła Samuelsona, który utrzymuje, że obecny kryzys w Ameryce jest efektem „cięć podatkowych i deregulacji” dokonanych jakoby przez prezydenta Busha.

Można odnieść wrażenie, że Paweł Samuelson jest podobny do polskich mediów, zdominowanych przez konfidentów razwiedki, która kreuje rozmaitych proroków – i mniejszych i większych. Jak jest rozkaz, żeby czegoś nie zauważać, to nie zauważą nawet słonia w menażerii. Toteż i Samuelson nie zauważa wpływu kosztów wojny w Iraku i Afganistanie (ok. 200 mln dolarów dziennie!), kosztów wpychania Ameryki pod władzę bezpieki po 11 września 2001 roku, tylko opowiada o „cięciach podatkowych” – jakby to Bush dokonał jakichś ważnych „cięć”. Tymczasem cięcia podatkowe zostały dokonane za prezydntury Ronalda Reagana, który np. zmniejszył najwyższą stopę podatku dochodowego od osób fizycznych z 70 do 28 %, tnąc jednocześnie wydatki. Nie zauważa fali „złych” kredytów hipotecznych, które banki wtryniały każdemu, kto chciał wziąć, byle jakoś ulokować pieniądze wypłukane z powietrza.

Ale nie chodzi tu o Pawła Samuelsona, bo widać, że Żakowski, wieszcząc kres „neoliberalnej recepty”, deklaruje tym samym utratę wiary w Donalda Tuska i jego Platformę, delikatnie przygotowując w ten sposób swoich wyznawców do zawierzenia lewicy, która przecież od zawsze była właściwą „duszeńką” zarówno „drogiego Bronisława”, jak i Adama Michnika, więc siła rzeczy – również Żakowskiego. Skoro zatem Donald Tusk zapowiada „reorganizację rządu” na sierpień, to może to być jego przedostatnia czynność przed zwinięciem nad nim parasola ochronnego, kto wie, czy już nie w przyszłym roku.