Stefan Kisielewski znany był z ciętych bon-motów. Niekiedy drogo go to kosztowało; np. w 1968 roku słynni „nieznani sprawcy” pobili go za „dyktaturę ciemniaków” – bo tak właśnie określił ówczesne rządy. Władysław Gomułka wziął to do siebie, śmiertelnie się obraził, no i stąd „nieznani sprawcy”.

Kiedy staliśmy u progu sławnej „transformacji ustrojowej” i nikt na dobrą sprawę nie wiedział, co właściwie trzeba by zrobić, jak z tego komunizmu wyjść, Stefan Kisielewski głosił pogląd, że najlepiej byłoby „wziąć za mordę i wprowadzić liberalizm”.

W tym pozornym paradoksie był zawarty program polityczny – żeby nie wprowadzać demokracji, tylko najpierw przywrócić normalność w stosunkach własnościowych i gospodarce, a dopiero potem, kiedy już powstanie gruba warstwa średnia, zafundować sobie na deser demokrację, o ile oczywiście będzie jej ktoś jeszcze chciał.

Niestety stało się inaczej. Zaczęto od przywrócenia demokracji nie tylko bez zmiany stosunków własnościowych, ale nawet przy objawach recydywy socjalizmu, nadzorowanego przez cienką, pasożytniczą warstwę uwłaszczonej nomenklatury. W rezultacie państwo, a więc wszystkie grupy społeczne po kolei, okradają się nawzajem, nazywając to „sprawiedliwością społeczną”.

Obecny rząd próbuje nad tym zapanować, ale obawiam się, czy mu się to uda. Nawet nie tyle dlatego, że jego wysiłki mogą zostać storpedowane przez zagraniczną prowokację, wspomaganą przez tutejszą piątą kolumnę, próbującą bronić własnej skóry. Przede wszystkim dlatego, że ideałem obecnego rządu jest piłsudczyzna, czyli sanacja, a więc wzięcie za mordę, ale nie po to, by wprowadzić liberalizm, tylko po to, by utrwalić etatystyczną patologię. Z tego może wyniknąć tylko mordęga.