Ach, te narzekania! Wszyscy narzekają , jak nie na to, to na tamto. Weźmy takich „małych pacjentów”, w których obronie „z całą mocą” stanął pan minister zdrowia Bartosz Arłukowicz. Może by i nie stanął, może nadal by się bęcwalił jak dotychczas - ale podkręcił go Jarosław Kaczyński. Przekraczając „granice debaty politycznej” i używając „języka nienawiści”, postawił panu ministrowi ultimatum: albo „mali pacjenci” będą znowu leczeni, albo PiS złoży wniosek o wotum nieufności. Wprawdzie taki wniosek nie uzyskałby pewnie większości głosów Umiłowanych Przywódców - ale „na tym świecie pełnym złości nigdy nie dość jest przezorności”, z uwagi choćby na sposób osiągnięcia przez pana Arłukowicza ministerialnej godności.

Jak pamiętamy, ministrem został w nagrodę za opuszczenie klubu SLD i przejście do klubu Platformy. Klub SLD znajduje się wprawdzie po przeciwnej stronie Mocy, niż klub Prawa i Sprawiedliwości - ale z drugiej strony, zemsta jest rozkoszą bogów i czy na przykład mściwy Leszek Miller nie odmówi sobie przypadkiem tej rozkoszy zwłaszcza, kiedy winę będzie mógł zwalić na Jarosława Kaczyńskiego, co to „podpala Polskę”? Upokorzenie ministra Arłukowicza, degradacja z ministra na prostego posła, a w perspektywie - kto wie - może nawet powrót na posadę w Szczecinie i wydłubywanie kitu z okien - czy realizacja takiej wizji nie jest warta strefienia się z Jarosławem Kaczyńskim, zwłaszcza przelotnego?

Nic zatem dziwnego, że pan minister Arłukowicz bardzo się zdenerwował, a instynkt samozachowawczy na pewno mu podpowiada, że niech już lepiej ci „mali pacjenci” będą leczeni, nawet gdyby miało to pozostawać w kolizji z procedurami Narodowego Programu Eutanazji, realizowanego na polecenie razwiedki przez rząd premiera Tuska. Okazuje się tedy, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i nawet z „podpalania Polski” przez Jarosława Kaczyńskiego można wyciągnąć pewne korzyści.

Ale co tam Jarosław Kaczyński i te partykularne intrygi, kiedy widać, że i na odcinku polityki zagranicznej, zwłaszcza polityki wschodniej, koordynacja jest wreszcie widoczna gołym okiem. Oto niemal w przeddzień 182 rocznicy wybuchu Powstania Listopadowego, które przez realistów oceniane jest jeszcze gorzej niż Powstanie Warszawskie - więc oto niemal w przeddzień wspomnianej rocznicy ruski Gazprom obniżył naszemu nieszczęśliwemu krajowi ceny gazu. „Czy instrument niestrojny, czy muzyk się myli” - zachodził w głowę Wieszcz, podobnie jak i my, co to „zachodzim w um z Podgornym Kolą”, co się właściwie temu ruskiemu Gazpromowi stało. Nie słychać przecież, by pan minister Sikorski pokazał ruskim szachistom jakąś nową groźną minę, a znowu pomysł, że chcieli nas tą obniżką udelektować z okazji 182 rocznicy wspomnianego Powstania, wydaje się jeszcze mniej prawdopodobny.

To znaczy - Stronnictwo Ruskie będzie go oczywiście tak właśnie przedstawiało, podobnie jak mową wiązaną wychwalało szczodrobliwość Józefa Stalina - co zostało nawet za moich czasów uwiecznione w czytankach dla klasy drugiej: „W pierwszych latach, gdy nam brakło zboża, Stalin spichrze radzieckie otworzył...” - i tak dalej - ale oczywiście nie ma najmniejszego powodu, by Stronnictwu Ruskiemu wierzyć, podobnie zresztą, jak i Pruskiemu. W ogóle nie ma najmniejszego powodu, by wierzyć komukolwiek - co zresztą zauważył jeszcze w 1954 roku Stefan Kisielewski, zwierzając się Leopoldowi Tyrmandowi, że „nie ma człowieka, którego bym tak naprawdę o nic nie podejrzewał” . Jestem prawie pewien, że czcicieli człowieka szalenie te słowa zgorszą, ale oczywiście nic na to poradzić nie można, po pierwsze dlatego, że nic tak nie gorszy, jak prawda, a po drugie - niech no ktoś takiego człowieka, którego tak naprawdę o nic nie można podejrzewać, pokaże. Na pewno nikt nie potrafi, tak samo, jak żaden z wyznawców teorii umowy społecznej nie chciał zaryzykować eksperymentu proponowanego przez Maurycego Rothbarda. „Naprawdę, jest jakaś umowa społeczna? - natrząsał się z Rousseau-filów Rothbard. - No to znieśmy przymus płacenia podatków i zaraz się przekonamy, czy jest, czy nie ma.”

No dobrze - ale dlaczego w takim razie ruski „Gazprom” obniżył naszemu nieszczęśliwemu krajowi cenę gazu? Warto zwrócić uwagę, że ta obniżka pojawiła się akurat w momencie otwarcia u nas nowego etapu walki z „faszyzmem”, który nie tylko „podnosi głowę”, ale posługując się „mową nienawiści” dopuszcza się coraz większych bezeceństw. Oto kabewiacy złapali Brunobombera, który nie tylko „chciał” wysadzić w powietrze Sejm z prezydentem, premierem i sejmujacymi stany - do czego można by się w końcu przyzwyczaić - ale na dodatek okazało się, że również „chciał” zamordować nie tylko panią Hannę Gronkiewicz-Waltz, ale nawet - samą panią redaktor Monikę Olejnik! Pani Hanna, no cóż; może już się nażyła, ale rękę podniesioną na „Stokrotkę” - „umiłowanie i słodycz rodzaju ludzkiego” - władza ludowa chyba odrąbie?

Ach, co znaczy: „chyba”?! Odrąbie na pewno, a najlepszym tego dowodem są intensywne prace we wszystkich klubach parlamentarnych nad nowelizacją kodeksu karnego w kierunku rozszerzenia penalizacji „nienawiści”, by dzięki temu móc zło likwidować w zarodku, to znaczy - na etapie „mowy nienawiści”. Ponieważ taka mowa nie bierze się znikąd, tylko z nienawistnych myśli, a te lęgną się w głowach nienawistników, to oczywiste jest, że gwoli jej wyciszenia, trzeba zabrać się za nienawistników. No a co z nimi zrobić? Nawet długoterminowa turma sprawy nie załatwia, co widać po staraniach pobożnego ministra Gowina, by uruchomić prewencyjne, bezterminowe więzienia. Jedynym zatem wyjściem będzie skierowanie nienawistników do gazu. NIENAWISTNIKI - DO GAZU! No dobrze, łatwo powiedzieć - ale przy tak wysokich cenach, w tak napiętej sytuacji budżetowej? I oto w tym momencie, kiedy zdawałoby się, stoimy przed kwadraturą koła, „Gazprom” taktownie obniża naszemu nieszczęśliwemu krajowi ceny. Czegóż chcieć więcej, czegóż tu jeszcze narzekać?