W swoim czasie wielką popularnością cieszył się wierszyk pod tytułem „Gdzie jest Hitler?” Autor dociekał, czy „może w Jaffie, niepoznany, hoduje słodkie banany” - i tak dalej, a na końcu wyrażał przypuszczenie, że może jednak „ręka Boża strąciła go na dno morza i prosto z zimnej topieli naprawdę go diabli wzięli?” Dzisiaj ten wybitny przywódca socjalistyczny nie wzbudza już takiego zainteresowania, chyba, że jako pierwsza ofiara „nazizmu”, a poza tym mamy inne zmartwienia.

Oto po 13 latach niezawisły sąd wydał wreszcie nieprawomocny wyrok uniewinniający Andrzeja Milczanowskiego z zarzutu zdrady tajemnicy państwowej, że ówczesny premier Józef Oleksy był rosyjskim szpiegiem. Sąd uznał, że ówczesny minister spraw wewnętrznych Andrzej Milczanowski działał „w stanie wyższej konieczności”. Polega on na tym, że poświęca się jakieś dobro, dla ratowania innego, znacznie ważniejszego dobra. Wynika z tego, że min. Milczanowski poświęcił tajemnicę państwową dla uchronienia państwa przed jeszcze większym zagrożeniem. Ale właściwie jakim? Prokuratura wojskowa uznała, że Józef Oleksy, to nie „Olin” – bo taki kryptonim miał ów groźny szpieg.

Czy słusznie, czy nie – tego już się chyba nie dowiemy – ale jeśli to nie Józef Oleksy – to kto? Czy „Olin” w ogóle istniał? To ważne, bo tylko istnienie „Olina” uzasadnia zastosowanie kwalifikacji „stanu wyższej konieczności” do sprawy min. Milczanowskiego. Niezawisły sąd musiał zatem przyjąć, że „Olin” istniał naprawdę. Warto przypomnieć, że obok „Olina” przewijały się tam kryptonimy innych rosyjskich szpiegów: „Minima” i „Kata”. Nikt nigdy nie wykrył ani jednego. Więc gdzie jest „Olin”? Stawiam to pytanie w kontekście lamentów płk Reszki, jakoby Macierewicz „rozbił kontrwywiad”. Jaki znowu „kontrwywiad”? Chyba mafię, co kręciła sobie lody?