Jerzy Lerski w swoich wspomnieniach zatytułowanych „Emisariusz Jur” pisze między innymi, że kiedy jako emisariusz wrócił z okupowanej Polski przez Hiszpanię do Londynu, Wśród innych zajęć „trzeba było przeciwdziałać wstrętnej nagonce lewackich kół żydowskich na rzekomy antysemityzm Polskich Sił Zbrojnych za granicą. Kampania ta wiązała się z masową dezercją uratowanych dzięki generałowi Andersowi z sowieckich gułagów Żydów, polskich obywateli.” Dokuczliwi byli też żydowscy parlamentarzyści „kryptokomunista Tom Driberg i pochodzący z Niemiec zastępca redaktora "Tribune" George Strauss”. Rozmowa była trudna i w końcu – pisze Lerski – „by zastraszyć tego obrzydliwie pyskatego Driberga użyłem wreszcie argumentu, ze dalsza żydowska nagonka na ukochane w Polsce wojsko za granicą jak najfatalniej może się odbić na bezpieczeństwie tych blisko 100 tys. cennych Polaków żydowskiego pochodzenia, którym niektórzy z oburzonych gospodarzy mogą wręcz odmówić schronienia.”

Jak się okazuje, autor „Strachu”, Jan Tomasz Gross miał poprzedników, a przy okazji potwierdza się informacja o „blisko 100 tysiącach” Żydów ukrywających się w czasie okupacji niemieckiej w Polsce. Jerzy Lerski, jako emisariusz, którego zadaniem było możliwie dokładne poinformowanie rządu w Londynie o rzeczywistej sytuacji w kraju, coś tam przecież musiał wiedzieć. Wynika z tego, że akcja ukrywania Żydów w Polsce miała charakter masowy, mimo, iż groziła za to kara śmierci dla całej rodziny. Jednym z ukrywających się był ojciec Jana Tomasza Grossa, dr Zygmunt Gross.

I oto mam przed sobą dokumenty z archiwum Stefana Korbońskiego z Instytutu Hoovera w Kalifornii, zawierające korespondencję między byłym szefem Kierownictwa Walki Cywilnej a Feliksem Grossem i Zygmuntem Grossem z roku 1969 i 1970. Chodzi o udzielenie pomocy przy uzyskaniu prawa wjazdu do Stanów Zjednoczonych. Problem wziął się stąd, że Zygmunt Gross należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do której – jak pisze – włączono go automatycznie, jako członka PPS, po tak zwanym zjednoczeniu z PPR-em. Stefan Korboński miał wobec władz amerykańskich zaświadczyć, ze dr Zygmunt Gross, chociaż był formalnie członkiem PZPR, to jednak „nigdy nie był komunistą, a wręcz przeciwnie, całym swoim zachowaniem i działalnością, szczególnie obroną Stanisława Mierzwy (w procesie Komendy WiN – SM), udowodnił swój wrogi stosunek do rządów komunistycznych w Polsce”.

Stefan Korboński prośbę spełnił i użył swoich wpływów, bo w liście z 10 stycznia 1970 roku Zygmunt Gross składa mu „gorące podziękowanie” za udzieloną pomoc, wyjaśniając przy okazji, że zdecydował się na emigrację, bo doszedł do przekonania, że „ingerencja Rosji w sprawach krajowych narastać będzie z każdym miesiącem i przybierać coraz groźniejsze wymiary”. Wspomina też o „trudnościach”, związanych m.in. z „uwięzieniem syna”, czyli Jana Tomasza, ale – ani słowa o „polskim antysemityzmie”, nad którym z taką pewnością siebie rozwodzi się dzisiaj „światowej sławy historyk”. Ten „antysemityzm” plenić się miał nie tylko w marcu 1968 roku, nie tylko po wojnie, ale i w czasie okupacji, kiedy to na postawę społeczeństwa polskiego pewien wpływ wywierało Kierownictwo Walki Cywilnej, na czele którego stał właśnie Stefan Korboński. To pewnie ten „organiczny” i „z mlekiem matki wyssany antysemityzm” Polaków skłonił ich do udzielenia schronienia „blisko 100 tysiącom” Żydów, o których wiedział Jerzy Lerski, jako emisariusz rządu Rzeczypospolitej. To miło ze strony Jana Tomasza Grossa, że w ich imieniu tak pięknie się odwdzięczył.