Szanowni Państwo!

Końcówka minionego tygodnia przyniosła nam prawdziwy festiwal medialny, dla którego pretekstem stało się 100 dni rządu premiera Donalda Tuska. Wzięła w nim udział zarówno koalicja rządowa, a w szczególności – sam rząd, jak również opozycja, a zwłaszcza – Prawo i Sprawiedliwość. Rząd wykorzystał okazję do pochwalenia się stylem sprawowania władzy, bo ubóstwo osiągnięć nie pozostawiło mu innej możliwości – zaś opozycja z satysfakcją wytykała owe ubóstwo rządowi.

Zaangażowanie obydwu wojujących na scenie politycznej, czy może ściślej – przekomarzających się stron, może mieć oczywiście charakter autentyczny, ale równie dobrze może mieć na celu odwrócenie uwagi opinii publicznej od spraw znacznie ważniejszych. My będziemy się ekscytować sporami i przekomarzaniami między rządem a opozycją, kto miał większe dokonania w ciągu swoich pierwszych stu dni, dzięki czemu całkowicie zapomnimy o przygotowaniach do pokątnej ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego. Zwróćmy uwagę, że w tej – chyba najważniejszej z punktu widzenia państwa i jego przyszłości sprawie – zarówno koalicja rządowa, jak i opozycja – a więc i Prawo i Sprawiedliwość i Lewica i Demokraci – mają identyczną opinię. Zarówno rząd, jak i opozycja, podobnie jak pan prezydent, są przeciwne rozpisaniu ogólnonarodowego referendum w tej sprawie.

Skoro w najważniejszej z punktu widzenia państwa sprawie wszyscy są zgodni, to może ich hałaśliwe przekomarzania, np. z okazji 100 dni rządu Donalda Tuska, wcale nie zasługują na aż taką naszą uwagę, bo w końcu cóż to za różnica, czy Polskę sprzeda, a nawet gorzej – czy Polskę Niemcom podaruje Platforma Obywatelska, czy Prawo i Sprawiedliwość? W obydwu przypadkach skutek będzie taki sam, to znaczy – Polska utraci polityczną suwerenność, a w tej sytuacji nie jest aż tak ważne, czy suwerenność utracimy pod hasłem „obrony interesu narodowego” – w czym specjalizuje się Prawo i Sprawiedliwość – czy pod hasłem „normalizacji stosunków z sąsiadami” – w czym specjalizuje się Platforma Obywatelska.

W tej sytuacji możemy już spokojnie przyjrzeć się, jakie to makagigi przygotowała Platforma Obywatelska na festiwal z okazji 100 dni swojego rządu. Nawiasem mówiąc, wszyscy traktują rząd Donalda Tuska jako rząd Platformy Obywatelskiej, podczas gdy jest to przecież rząd koalicyjny, w którym partnerem Platformy jest Polskie Stronnictwo Ludowe – w osobach pana Waldemara Pawlaka i pana Marka Sawickiego kontrolujące znaczne segmenty polskiej gospodarki. Warto zwrócić uwagę, że media jakby w ogóle nie zauważały PSL-u w rządzie. Wicepremier i minister gospodarki Waldemar Pawlak, jeśli w ogóle pojawia się w mediach, to tak rzadko, niczym kwiat paproci, podobnie zresztą, jak i pan Sawicki. Czy dlatego, że kontrolująca media razwiedka nakazała pokazywać tylko polityków Platformy, żeby ich skuteczniej nadymać, czy też ta dyskrecja wokół polityków PSL w rządzie Donalda Tuska wiąże się ze szczególnymi zadaniami, jakie maja oni do wykonania w realizacji programu odwdzięczania się?

Ani jednego, ani drugiego wykluczyć nie można tym bardziej, że jedno drugiego nie wyklucza, a przecież pamiętamy, że wicepremier Pawlak pierwszą swoja konsultację odbył z generałem Gromosławem Czempińskim, który w strukturach razwiedki zawsze zajmował i pewnie nadal zajmuje jedną z czołowych pozycji. Rzuca to snop światła na decyzję o anulowaniu półmiliardowej kary na firmę J&S, na którą inna państwowa agencja tę karę nałożyła. Zwolennicy teorii spiskowej wyjaśniliby ten fenomen w ten sposób, że firma J&S jest elementem imperium gospodarczego jednego odłamu razwiedki, a agencja, która nałożyła karę, jest fragmentem imperium konkurencyjnego. Oczywiście teoria spiskowa jest, jak wiadomo, potępiona i chyba nawet zakazana, ale nie da się ukryć, że te wszystkie zawiłości gospodarcze, prawne i medialne wyjaśnia dość dobrze i precyzyjnie. Przy jej pomocy można by nawet wyjaśnić przyczyny wyższości ropy naftowej i gazu ziemnego nad węglem kamiennym, którego mamy w Polsce pod dostatkiem, ale przecież nie o tym miałem mówić, tylko o tym, jakie makagigi przygotowała Platforma Obywatelska na festiwal z okazji 100 dni rządu Donalda Tuska.

Skoncentruję się na dwóch propozycjach, ale najpierw przypomnę anegdotkę o polowaniu na zające, jaką opowiadał kiedyś Stefan Kisielewski. Myśliwi przyjeżdżają na polowanie, leśniczy ustawia ich w linię, wtem z lasu wybiega zając. Myśliwi podrywają strzelby, ale leśniczy mówi: panowie, to samica, często kotna, my do niej nigdy nie strzelamy. Więc opuszczają strzelby, wtem z lasu wyskakuje następny zając, a leśniczy mówi: ooo, teraz to co innego; to stary kot, my ZAWSZE do niego strzelamy!

Więc z okazji festiwalu 100 dni swego rządu Donald Tusk zapowiedział powrót do podatku liniowego. Podatek liniowy był jednym z przebojów Platformy Obywatelskiej w okresie kampanii wyborczej, ale potem jakoś o nim ucichło. Ciekawe, jak będzie teraz, bo po ogłoszeniu przez premiera Tuska zamiaru powrotu do podatku liniowego wicepremier Pawlak z lekceważącym uśmiechem powiedział, że rozmowa o podatku liniowym nikomu nigdy nie zaszkodziła. No i słusznie – bo co to komu szkodzi, jak premier Tusk porozmawia sobie o podatku liniowym z wicepremierem Pawlakiem? To nikomu nic nie szkodzi, zwłaszcza gdy wiemy, że PSL jest z zasady podatkowi liniowemu przeciwne, a sama Platforma bez PSL- u tego podatku nie uchwali. Zatem – to stary kot, do którego ZAWSZE strzelamy?

Podobnie z drugą propozycją, żeby zlikwidować finansowanie partii z budżetu, a zamiast tego wprowadzić możliwość przekazywania 1 procenta podatku na partię wybraną przez podatnika. Prawo i Sprawiedliwość już skrytykowało tę propozycję, a jestem pewien, że sprzeciwi się jej zarówno PSL, jak i Lewica i Demokraci. W tej sytuacji wysunięcie przez Platformę Obywatelską tej propozycji jest całkowicie bezpieczne, bo wiadomo, że nic z tego nie będzie. Zatem – znowu stary kot, do którego ZAWSZE strzelamy?

„Takie były zabawy, spory w one lata” – a nikt nawet się nie zająknie, że już niedługo Sejm jednomyślnie i pokątnie ratyfikuje Traktat Lizboński. Skoro tak, to nie powinno nas też dziwić uznanie w podskokach niepodległości Kosowa, czyli rozbioru Serbii. Jakże inaczej mógłby zachować się ormowiec Europy?