„Jak nie trza, to się wszędzie szwenda, a tera znikła po komendach” - skarżył się Towarzysz Szmaciak na bezczynność Milicji Obywatelskiej podczas podpalenia komitetu partii. Taka bezczynność niekiedy wynika ze zwykłego lenistwa, ale jeszcze częściej - z wyrachowanej kalkulacji. Na przykład w sierpniu 2010 roku policja udawała, że nie widzi ostentacyjnie prowokacyjnego zachowania przeciwników krzyża, których na Krakowskie Przedmieście miał „skrzyknąć” kuchcik Dominik Taras. Już na pierwszy rzut oka można było w przeciwnikach krzyża rozpoznać policyjnych konfidentów. Za komuny ubowniczkowie, a za nimi również konfidenci, nosili tzw. „pederastki”, a teraz - złote łańcuchy z tombaku na byczych karczychach. Policjanci nie reagowali, kiedy osiłkowie zwracali się do starszych kobiet, by te „pokazały im cycki” - co oznaczało, że mają taki rozkaz. Podobne sytuacje opisuje Aleksander Sołżenicyn w znakomitej książce „200 lat razem”, traktującej o stosunkach rosyjsko-żydowskich - a wiele wskazuje na to, iż taki sam mechanizm mógł być zastosowany podczas incydentów, do jakich doszło na plaży w Gdyni, z udziałem kibiców i meksykańskich marynarzy.

Byłoby dziwne, gdyby policja, nie mówiąc już o tak zwanych „służbach”, czyli bezpieczniackich watahach, nie próbowały infiltracji subkulturowych środowisk młodzieżowych. Ilu jest tam konfidentów - Bóg jeden wie, chociaż oczywiście infiltracja - to jedna - a przejęcie inicjatywy - to druga sprawa. Widoczna gołym okiem bezczynność policji skłania do podejrzeń, że również ten incydent mógł być zaplanowany.

Nie tylko zresztą bezczynność policji - ale również spotkanie premiera Tuska z ministrami: spraw wewnętrznych Bartłomiejem Sienkiewiczem i sprawiedliwości Markiem Biernackim. Po tym spotkaniu pan minister Sienkiewicz buńczucznie oświadczył, że „monopol na przemoc” w naszym nieszczęśliwym kraju „ma państwo, a nie bandyci”. Sęk w tym, że granica między „państwem”, co to ma „monopol na przemoc”, a „bandytami” nie jest tak bardzo ostra, jakby się mogło wydawać. Za sprawą rozbudowanej agentury, to znaczy - konfidentów, którym zarówno policja, jak i tak zwane „służby”, czyli bezpieczniackie watahy nie tylko muszą na to i owo pozwalać, albo przynajmniej - przymykać oczy, jak i przestępczej aktywności samych watah (przykład Amber Gold jest tu bardzo charakterystyczny), państwo przestało być posiadaczem monopolu na przemoc. Jeśli zatem po pokazuchowym namawianiu się z ministrami premier Tusk odgraża się, że „przemoc” i to „brutalną” będą stosowali tylko „policjanci” wobec „bandytów”, to może to oznaczać nie tylko daleko posuniętą utratę poczucia rzeczywistości z jednej strony, jak i zapowiedź rozszerzenia pojęcia „bandytów” również na środowiska niechętnie usposobione do Platformy Obywatelskiej i obecnego rządu.

Pan minister Biernacki wspominał o jakichś „ustawach”, które mają przynieść zbawienne efekty. A co z ustawą legalizującą „bratnią pomoc”, w przypadku rozruchów, której projekt MSW wycofało, rzekomo do „dalszych prac”? Skoro 20 maja prezydent Putin rozkazał FSB nawiązanie współpracy z kontrrazwiedką wojskową w Polsce, to i tubylcze „państwo” też będzie musiało podciągnąć się w „brutalności”. 11 listopada zbliża się nieubłaganie, więc już nie można było dłużej czekać ze sprowokowaniem incydentu pozwalającego premieru Tusku na demonstrację siły, „brutalności” i energii. „Taka, panie, kombinacja” - jak mawiał poeta Antoni Lange.