Jak wiadomo, klęska jest sierotą, podczas gdy sukces ma wielu ojców. Toteż kiedy rząd Kanady ogłosił, że z dniem 1 marca br. znosi krótkoterminowe wizy dla Polaków, minister Radosław Sikorski natychmiast dał do zrozumienia, ze to on jest ojcem tego sukcesu – chociaż przyznał, że „pewne zasługi” położył w tej sprawie również Kongres Polonii Kanadyjskiej. Minister Sikorski ma oczywiście rację, jak zresztą we wszystkim, co mówi, ale tylko pod warunkiem, że zastosujemy do jego deklaracji metodę używaną w swoim czasie przez Radio Erewań.

Pewien słuchacz zapytał je raz, czy to prawda, że w Leningradzie na Newskim Prospekcie rozdają samochody. Radio Erewań odpowiedziało, że naturalnie, jakże by inaczej, z tym jednak, że nie w Leningradzie, tylko w Moskwie, nie na Newskim Prospekcie, tylko na Placu Czerwonym, nie samochody, tylko rowery i nie rozdają, tylko kradną.

Wydaje się w związku z tym, że minister Sikorski ma rację, jak zresztą we wszystkim, co mówi, z tą różnicą, że zasługi mogły być akurat odwrotne – że zniesienie wiz dla Polaków zawdzięczamy staraniom Polonii Kanadyjskiej, a zasługą rządu premiera Donalda Tuska jest to, że specjalnie w tym nie przeszkadzał. Nie żeby nie przeszkadzał w ogóle – tego niestety o rządzie premiera Donalda Tuska powiedzieć się nie da. Wszystko, co da się powiedzieć, to to, że nie przeszkadzał specjalnie.

Oto bowiem pan Jerzy Czartoryski, prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej w Ottawie ujawnił, że jego osoba znalazła się na „czarnej liście” osób, z którymi minister Sikorski zabronił kontaktować się pracownikom polskich konsulatów i ambasad. Ta „czarna lista” stanowi kontynuację polityki prowadzonej wobec Polonii Amerykańskiej i Kanadyjskiej przez władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Tamta polityka była zrozumiała; Polonia w Ameryce i w Kanadzie ze względu na swój antykomunizm, uważana była za środowisko wrogie. Dlatego placówki dyplomatyczne i komunistyczna razwiedka miały zadanie blokowania każdej próby politycznej konsolidacji środowisk polonijnych.

Ta polityka jest kontynuowana aż do dnia dzisiejszego. Najlepszą tego ilustracją jest przypadek nieżyjącego już prezesa Kongresu Polonii Amerykańskiej Edwarda Moskala. Kiedy podczas ubiegania się przez Polskę o przyjęcie do NATO Edward Moskal zebrał pod petycją dziewięć milionów podpisów wśród Polonii, profesor Bronisław Geremek zainspirował kampanię dyskredytowania Edwarda Moskala na terenie amerykańskim pod pretekstem jego rzekomego „antysemityzmu”.

Z punktu widzenia mafii usadowionej przez profesora Geremka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – mafii, o której pisała kilka miesięcy temu „Gazeta Wyborcza” i której figurantem wydaje się minister Sikorski – polskie lobby we Stanach Zjednoczonych czy Kanadzie nie jest przecież potrzebne. Stąd też „czarne listy” porozsyłane do polskich placówek dyplomatycznych, które wskutek tego skazane są na kontakty bardzo jednostronne.