Premier Donald Tusk poleciał do Waszyngtonu, żeby w imieniu nas wszystkich wygarnąć prezydentowi Bushowi verba veritatis. Postawił mu tam szalenie twarde warunki i w ogóle – strasznie go osaczył. Do tego stopnia, że wystraszony Bush z góry zgodził się na wszystko, co tylko premieru Donaldu Tusku przyszło do głowy. Sytuację co prawda trochę skomplikowali tłumacze, bo kiedy Bush mówił, że Stany Zjednoczone „uznają konieczność” modernizacji polskiej armii, to premieru Donaldu Tusku tłumaczono to, że Stany Zjednoczone „zobowiązały się do modernizacji polskiej armii”. Może jednak prezydent Bush ograniczył się do skonstatowania oczywistego faktu, bez zaciągania żadnych zobowiązań? Prawda wkrótce wyjdzie na jaw, a do tego czasu warto wyjaśnić, czy „twarde stanowisko” premiera Tuska miało na celu wytargowanie u Amerykanów jakichś warunków, czy tylko dostarczenie pretekstu do zablokowania jakichkolwiek negocjacji.

Takie podejrzenie można powziąć nie tylko z trudno uchwytnych rezultatów rozmowy premiera Tuska z prezydentem Bushem, ale również – z pochwał, jakich premieru Donaldu Tusku nie szczędzi niemiecka prasa. Już tam Niemcom chyba aż tak bardzo nie zależy na modernizacji polskiej armii. Przeciwnie – myślę, że od 1720 roku, tzn. od traktatu prusko-rosyjskiego w Poczdamie, stoją na niezmienionym stanowisku, że dla obydwu strategicznych partnerów lepiej jest, jak w Polsce nie ma żadnej armii. Nie jest zatem wykluczone, że premier Donald Tusk, pod pozorem prezentowania „twardego stanowiska” zrobi wszystko, by Polskę rozbroić i w ten sposób przygotować ją do Anschlussu zgodnie z niemieckimi oczekiwaniami.