Jednym z zarzutów, kierowanych również przeciwko mnie jest również ten, że „dzielę Polaków”. Nie biorę sobie ich do serca, nawet nie tyle dlatego, że nawet do krytykowania trzeba mieć przynajmniej minimalny ciężar gatunkowy, a nie każdy może się nim wylegitymować - ale przede wszystkim dlatego, że podziały wśród ludzi, również wśród Polaków, są rzeczą naturalną. Jedni na przykład są mądrzy, podczas gdy inni - głupi i niekiedy można nawet odnieść wrażenie, że tak zwaną demokratyczną większość tworzą właśnie oni - bo jakże inaczej wytłumaczyć rezultaty kolejnych wyborów? Delikatnie sugeruje to również Franciszek ks. de La Rochefoucauld utrzymując, że tylko dlatego Pan Bóg nie zesłał na ziemię drugiego potopu, ponieważ przekonał się o bezskuteczności pierwszego. Jedni ludzie są szlachetni, podczas gdy inni - nikczemni i podli i gdyby było inaczej to niepotrzebne byłyby „policje jawne, tajne i dwupłciowe”, a także niezawisłe sądy i więzienia.

Tymczasem - jak powiada Poeta - „Gdy car prorocze ma widzenia, zawsze je spłyci cham i łyk. Dlatego muszą być więzienia, turma i łagier, kat i stryk.” Skoro tedy nasi Umiłowani Przywódcy uchwalili ostatnio zarówno ustawę o bratniej pomocy, przywidującą udział obcych formacji zbrojnych w pacyfikowaniu naszego mniej wartościowego narodu tubylczego, jak i ustawę o psychuszkach, na podstawie której niezawisłe sądy będą mogły wszystkich uznanych przez naszych okupantów za „osoby stwarzające zagrożenie” dożywotnio pozamykać w izolatorach, to znaczy, że podziały istnieją, chociażby na „kochających inaczej” i tych pozostałych, najwyraźniej ostatnio w całej Europie branych za twarz przez rozzuchwalonych sodomitów, którzy na podobieństwo dawnych „proletariuszy wszystkich krajów” łączą się nie tylko między sobą, ale również - w skali europejskiej, stwarzając śmiertelne zagrożenie dla demokracji.

Rzecz w tym, że demokracja została pomyślana przy założeniu, że ludzie będą dobierać się w partie według poglądów politycznych, a nie według upodobań seksualnych. Tymczasem sodomici, którzy z jednej strony domagają się poszanowania prywatności, jednocześnie najintymniejszą sferę ludzkiej aktywności wpychają do centrum życia politycznego. Od razu widać, że to szajka szalenie niebezpieczna dla życia publicznego i przed tym spostrzeżeniem nie powinny nas powstrzymywać żadne wytyczne, ani żadna tresura w zwalczaniu „mowy nienawiści”, którą nie wiedzieć czemu nasze demokratyczne państwo prawne powierzyło Muzeum Historii Żydów Polskich.

Jak wiadomo, rozpoczęło ono tresurę niezależnych prokuratorów i niezawisłych sędziów, a w kolejce do wytresowania czekają również policjanci, którzy zresztą już skądś wiedzą, komu mają się wysługiwać - o czym mogliśmy przekonać się podczas rozpoczęcia rekonstrukcji tęczy na Placu Zbawiciela w Warszawie. Widać, że te treserskie przedsięwzięcia nakierowane są na pozbawienie naszego mniej wartościowego narodu tubylczego elementarnej zdolności postrzegania, by w ten sposób doprowadzić go do stanu całkowitej bezbronności wobec jego wrogów, a nawet - wobec pasożytów.

Ale nie o to przede wszystkim chodzi, bo oto właśnie możemy przekonać się na własne oczy, że na terytorium państwa polskiego, obok tradycyjnego polskiego narodu, żyje również wykorzeniona wspólnota rozbójnicza, gotowa wysługiwać się każdemu, kto akurat ją wynajmie. Raz to są Sowieci, innym razem Żydzi, a z braku laku - nawet sodomici. Czyż trzeba nam lepszego dowodu na istnienie tej polskojęzycznej rozbójniczej wspólnoty, niż dyskusja, jaką zapoczątkował biłgorajski filozof ze swoją dziwnie osobliwą trzodą nad projektem uchwały z okazji kanonizacji Jana Pawła II? Charakterystyczne jest, że po krótkim wahaniu do biłgorajskiego filozofa dołączyła spadkobierczyni renegackiej formacji „Płatnych Zdrajców, Pachołków Rosji”, którzy dzisiaj wysługują się oczywiście Eurokołchozowi. Inną sprawą jest oczywiście pytanie, czy obecny Sejm, w którym zasiada tyle typów spod ciemnej gwiazdy (niezawisły sąd w Warszawie, w sprawie Jana Kobylańskiego przeciwko Radosławowi Sikorskiemu uznał, że takie określenie nie jest dyffamujące), powinien wypowiadać się w sprawie kanonizacji Jana Pawła II? Może rzeczywiście powinien skorzystać z okazji, by siedzieć cicho?