Debata nad wotum zaufania dla rządu premiera Tuska stała się kolejnym aktem tragifarsy wywołanej publikacją stenogramów rozmów nagranych „w wyniku przestępstwa”. Premier Tusk stanął na nieubłaganym gruncie obrony państwa, sugerując, że za nagraniami stoi czarna ręka ruskiej razwiedki. Musiał zostać mocno podkręcony przez protegujących go bezpieczniaków, co widać również po tym, że funkcjonariusze poprzebierani za dziennikarzy najgłówniejszych mediów znowu ćwierkają jak się należy, znowu strofują swoich rozmówców, jeśli odpowiadają nieprawidłowo, słowem - musieli zostać również mocno podkręceni przez swoich oficerów prowadzących, najwyraźniej zbulwersowanych samowolkami po najściu abewiaków z prokuratorami na redakcję „Wprost”. Najwyraźniej bezpieka ma ponakręcane takie lody, że o żadnych wcześniejszych wyborach, czy nawet dymisjach poszczególnych legatów w rządzie mowy być nie może. W związku z tym pragnę przypomnieć mój felieton z „Najwyższego Czasu!” pod tytułem Dar przebłagalny premiera Tuska z października 2012 roku, poświęconym między innymi spółce „Inwestycje Polskie”, o której pisałem jako o żerowisku o budżecie 40 mld złotych, utworzonym przez premiera Tuska na żądanie bezpieki. Ta sprawa wypłynęła również podczas sejmowej debaty, a wyjaśnień zażądał sam Leszek Miller.