Nieżyjący już dzisiaj wybitny austriacki uczony Konrad Lorenz zauważył, że zwierzęta wyposażone przez naturę w groźne narzędzia mordu w postaci kłów, czy pazurów, bardzo rzadko zabijają się nawzajem w walce o terytorium, czy samice. Przeważnie walka kończy się rejteradą osobnika słabszego, a jeśli okoliczności nie pozwalają mu na bezpieczną ucieczkę, ratuje się on przyjęciem postawy pokory. Lorenz opisywał przejmującą scenę z udziałem dwóch wilków. Kiedy słabszy wilk nie mógł bezpiecznie uciec, w geście pokory nadstawił zwycięzcy szyję w taki sposób, że tamten jednym kłapnięciem paszczy mógł przeciąć mu tętnicę szyjną. Mógł - ale tego nie robił, tylko stał nad pokonanym w groźnej postawie. Uczony wyjaśnił, że natura wbudowała groźnym zwierzętom hamulce, w następstwie których nie mogą one zaatakować przeciwnika, który przyjął postawę pokory. I tak było w przypadku tych wilków; kiedy pokonany zdradzał zamiar ucieczki, zwycięzca natychmiast wykonywał gest ataku, na co tamten znowu przyjmował postawę pokory. Wreszcie dominujący samiec, w postawie imponującej, na sztywnych łapach oddalił się od pokonanego, który natychmiast skorzystał z okazji i uciekł.

Konrad Lorenz twierdził, że wiele zachowań ludzkich, przypisywanych wpływom kulturowym, w istocie ma podłoże biologiczne, tylko ludzie z pychy nie chcą tego przyznać. Coś musi być na rzeczy, o czym możemy przekonać się choćby na przykładzie konfliktu na Ukrainie. Zainspirowany, a w każdym razie zaaprobowany przez Stany Zjednoczone polityczny przewrót w tym kraju, został wykorzystany przez Rosję do przejęcia Krymu i wsparcia wojny domowej we wschodnich okręgach w nadziei, że doprowadzi tam ona do katastrofy humanitarnej w następstwie której podjęte zostaną rozmowy dyplomatyczne, które doprowadzą do ustanowienia tam jakiejś autonomii. W rezultacie tereny te formalnie pozostawałyby w ramach Ukrainy, jednak Kijów nie miałby tam nic do gadania i w ten sposób Rosja uzyskałaby korytarz do Krymu i kontrolę nad tymi uprzemysłowionymi okręgami.

Taka reakcja Rosji nie była trudna do przewidzenia, ale widocznie protektorzy „głównego sponsora Majdanu”, ukraińskiego nababa Piotra Poroszenki, nie wzięli tego pod uwagę, bo ich początkowa reakcja na postępowanie Rosji miała wszelkie znamiona doraźnej improwizacji. Ważnym jej elementem było obrzucanie Rosji wyzwiskami, w czym celowały zwłaszcza kraje słabe, wśród których Polska może uchodzić za mocarstwo. Oczywiście tylko teoretycznie, bo nawet w konfrontacji z potężnym państwem litewskim, nasz nieszczęśliwy kraj chowa dudy w miech. Więc ci „ormowcy Europy” przytupują, pokrzykują, wymachują słowem - groźnie kiwają przeciwko Rosji palcem w bucie. Podobnie zachowują się Umiłowani Przywódcy w rodzaju pana Pawła Kowala, który sprawia wrażenie, że gdyby tylko mógł, to natychmiast ruszyłby na Moskwę. Naturalnie na taką samowolkę nie pozwoliłby mu oficer prowadzący - ale właśnie dlatego pan Kowal tak się wyrywa.

Konrad Lorenz wspomina też, jak dwa psy biegły wzdłuż płotu z drucianej siatki. Wydawałoby się, że gdyby nie ten płot, to rozszarpałyby się nawzajem w mgnieniu oka. Ale kiedy tak biegły, nagle płot się skończył i psów nie rozdzielało już nic. W tym momencie ich wściekłość w jednej chwili wyparowała. Stanęły jak wryte, po czym, w pozach pełnych godności, na sztywnych łapach rozeszły się w różne strony. Przypomniała mi się ta scena po przeczytaniu wynurzeń pana red. Tomasza Sekielskiego, który dał wyraz swojemu zniecierpliwieniu „Europą” - pewnie dlatego, że jeszcze nie zrzuciła na Rosję bomby atomowej. Pan red. Sekielski z pewnością jest człowiekiem miłującym pokój - do tego stopnia, że jako gospodarz telewizyjnego programu, nie odważył się ofuknąć Umiłowanych Przywódców, którzy postanowili nie dopuścić do telewizyjnego studia Janusza Korwin-Mikke. Słowem - gołąbek pokoju- ale podobno tacy właśnie są najgorsi. Konrad Lorenz powiada, że właśnie walki między sierpówkami - ptakami bardzo podobnymi do gołębi - najczęściej kończą się śmiercią, chociaż sierpówka właściwie jest bezbronna - niczym nasz nieszczęśliwy kraj.