Z kim przestajesz, takim się stajesz. Jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać, jak i one. Do kogóż lepiej pasują te przysłowia, jeśli nie do posła Ryszarda Kalisza, który został przez obecny Sejm udelektowany godnością Głównego Obrońcy Praw Człowieka w Polsce?

Nie chodzi już nawet o to, że Sejm, jako organ władzy ustawodawczej, traktuje prawa ludzkie w sposób dziwnie osobliwy. Jak wiadomo, parlamenty powstawały w rozwoju dziejowym po to, by bronić obywateli przed samowolą władzy, która objawiała się przede wszystkim w ucisku podatkowym. Niestety obecne parlamenty uległy całkowitej degeneracji. Parlamentarzyści bowiem uważają, że głównym ich zadaniem jest poszukiwanie dochodów do budżetu, z którego, nawiasem mówiąc, też żyją - a nie obrona obywateli przed podatkowym uciskiem. Tak naprawdę zatem, podczas każdych wyborów, wybieramy nie żadnych naszych obrońców, ale zwyczajnych naganiaczy – tym bardziej niebezpiecznych, im bardziej spostrzegawczych. Dzisiejszy parlamentarzysta jest rodzajem ormowca, a nie ma chyba w Polsce człowieka, a jeśli jest – to musi być wyjątkowym durniem – który uznałby ormowca za obrońcę praw człowieka.

Skoro zatem pan poseł Ryszard Kalisz ani nie chce, ani chyba też nie może bronić prawdziwych praw człowieka, próbuje swoim obfitym ciałem zagrodzić drogę zagrożeniom dla praw urojonych. Jest to całkowicie bezpieczne, bo nie zagraża dochodom biurokracji, a poza tym przyjemne – bo daje lewicy iluzję posiadania proletariatu zastępczego. Lewicowi parlamentarzyści, jako członkowie biurokratycznego establishmentu, należą do grona pijawek, od których ze wstrętem i zgrozą odwracają się pracownicy najemni. Poszukując tedy proletariatu zastępczego, lewicowi parlamentarzyści próbują „bronić” przed urojonymi zagrożeniami – a to homoseksualistów, a to „kobiety”, a to „dzieci”... Przychodzi im to tym łatwiej, im bardziej ufna jest grupa, której lewica stręczy się na obrońcę.

Właśnie przodownicy wyszkolenia bojowego i politycznego z kontrolowanej przez razwiedkę stacji telewizyjnej TVN, zaprosili parę amerykańskich homoseksualistów, żeby dźgać nimi prezydenta Lecha Kaczyńskiego w chore z nienawiści oczy. Pan poseł Kalisz natychmiast zwęszył okazję wskoczenia do pierwszego szeregu obrońców praw człowieka.

Rozumiem go doskonale, bo taka obrona niczym nie grozi, więc tym właśnie tłumaczę sobie odwagę pana posła Ryszarda Kalisza. Kiedyś taki odważny nie był; kiedy w stanie wojennym, wraz z dziesięcioma tysiącami podobnych, zostałem internowany, nie przypominam sobie, by Ryszard Kalisz odważył się stanąć w obronie naszych praw. Jako członek PZPR był zwyczajnym totalniakiem, a przy WRON-ie krakał, jak wszyscy.