Jeśli jeszcze ktokolwiek ma wątpliwości co do mojej ulubionej teorii spiskowej, to naprawdę musi być bardzo mało spostrzegawczy. Takie sytuacje się zdarzają; gdyby dajmy na to, ból po uderzeniu młotkiem w palec, był odczuwany dopiero po roku, to z pewnością większość ludzi miałaby poobtłukiwane palce. Ponieważ jest odczuwalny natychmiast, zdecydowana większość ludzi palców sobie nie obtłukuje.

Moja ulubiona teoria spiskowa głosi, że punkt ciężkości władzy w naszym nieszczęśliwym kraju, jeszcze w 1980 roku przesunął się z partii komunistycznej w stronę tajnych służb – i tak już zostało do dnia dzisiejszego. Sławna transformacja ustrojowa również została przygotowana przez wojskową razwiedkę z wykorzystaniem konfidentów oraz rozmaitych pożytecznych idiotów, z których soldateska sporządziła sobie demokratyczną dekorację w postaci Umiłowanych Przywódców, zajmujących utworzone w celu lepszego ukrycia okupacji kraju rozmaite konstytucyjne atrapy. Warto zwrócić uwagę, że o ile na przykład taka Służba Bezpieczeństwa została u progu transformacji ustrojowej poddana „weryfikacji”, w następstwie której część ubeków została odsunięta od dojenia Rzeczypospolitej i natychmiast utworzyła struktury przestępczości zorganizowanej, to komunistyczna razwiedka wojskowa żadnej weryfikacji poddana nie została – bo to ona przygotowała, przeprowadziła i nadzoruje transformację ustrojową aż do dnia dzisiejszego.

Wprawdzie Wojskowe Służby Informacyjne zostały w 2006 roku „zlikwidowane”, ale ta oficjalna nieobecność jest tylko wyższą formą obecności. Z dawnych WSI wypączkowała bowiem Służba Wywiadu i Służba Kontrwywiadu Wojskowego, za pomocą których stare kiejkuty, jak gdyby nigdy nic, okupują nasz nieszczęśliwy kraj, nie tylko dojąc Rzeczpospolitą, ale w imieniu państw poważnych, na służbę których przewerbowały się jeszcze w drugiej połowie lat 80-tych, realizują rozmaite antypolskie dywersje. Upływ czasu niczego tu nie zmienia, bo te zależności reprodukują się w kolejnych pokoleniach bezpieczniackich dynastii, zgodnie z coraz wyraźniej zaznaczającym się w naszym nieszczęśliwym kraju dziedziczeniem pozycji społecznej; skoro dzieci piosenkarzy zostają piosenkarzami, dzieci aktorów – aktorami, to dlaczego dzieci agentów nie miałyby zostawać agentami, a potomstwo konfidentów – konfidentami? Ani teologicznych, ani żadnych innych przeszkód nie ma, toteż zostają – ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Zgodnie z moją ulubioną teorią spiskową, ministrowie w kolejnych rządach nie są żadnymi ministrami, tylko legatami poszczególnych bezpieczniackich watah, których interesów mają w rządzie pilnować, a premier rządu jest tylko notariuszem kompromisu wypracowanego w gronie watah okupujących nasz nieszczęśliwy kraj. Znakomitą ilustracją tego stanu rzeczy jest nie tylko rok 2007, kiedy to spośród „gabinetu cieni” przygotowanego przez Platformę Obywatelską tylko pani Ewa Kopacz i pan Mirosław Drzewiecki objęli resorty, na które byli szykowani, a pozostałe resorty objęły zupełnie inne osoby, rozmaici jeźdźcy znikąd – a tamci bez słowa protestu im ustąpili. Przypomnijmy: ministrem finansów miał być pan Chlebowski – ale znikąd pojawił się brytyjski poddany pan Rostowski i to on został ministrem. Ministrem sprawiedliwości miała być pani Pitera – ale pojawił się pan Ćwiąkalski i pani Piterze trzeba było na poczekaniu wymyślić jakąś operetkową posadę, którą ona z namaszczeniem celebrowała. Ministrem obrony miał być pan Zdrojewski, ale soldateska najwyraźniej wolała psychiatrę, pana Klicha. I tak dalej.

Ale nie tylko tamta sytuacja stanowi poszlakę potwierdzającą moja ulubiona teorię spiskową. Potwierdza ją również kolejna poszlaka w postaci „sióstr – pełnomocnic”, którym pani premierzyca Ewa Kopacz powierzyła nadzorowanie ministerstw zdrowia i edukacji. Trudno o wyraźniejszą manifestację braku zaufania do pana ministra Arłukowicza i pani minister Kluzik-Rostkowskiej. Ale chociaż pani Kopacz nie ma do nich zaufania, to najwyraźniej usunięcie jednego i drugiej musi mieć od starszych i mądrzejszych surowo zakazane, więc musi uciekać się do takich ostentacji. Ale to felix culpa, bo dzięki temu lepiej rozumiemy funkcjonowanie mechanizmu władzy w naszym nieszczęśliwym kraju pod okupacją starych kiejkutów.