Szanowni Państwo!

Jeszcze nie zdążyliśmy się nacieszyć zwycięstwem nad hitlerowskimi Niemcami, a właściwie nie tyle nad „Niemcami”, bo ostatni rozkaz głosi, że Niemcy były pierwszym krajem okupowanym przez złych „nazistów” - a tu już następny sukces w postaci pierwszej tury wyborów prezydenckich. Zanim jednak zaczniemy rozpamiętywać sukces w postaci pierwszej tury wyborów prezydenckich, zatrzymajmy się chwilę nad zwycięstwem nad złymi nazistami. Mogło być ono podwójne, jednak tak się nie stało za sprawą Umiłowanych Przywódców, którzy uchwalili, że Polska odniosła nad złymi nazistami zwycięstwo nie 9 maja – jak to było za pierwszej komuny - tylko dzień wcześniej. Umiłowani Przywódcy ponad podziałami znieśli bowiem dzień zwycięstwa 9 maja i w rezultacie zamiast cieszyć się podwójnym zwycięstwem nad złymi nazistami, musimy kontentować się zwycięstwem pojedynczym. Ano, skoro taki rozkaz, to oczywiście nic na to poradzić nie możemy i mówi się: trudno. I tak dobrze, że możemy obchodzić zwycięstwo pojedyncze, bo przecież zawsze mogło być gorzej.

Okazuje się, że wbrew defetystycznym opiniom, brniemy od zwycięstwa do zwycięstwa i już w dwa dni po zwycięstwie nad złymi nazistami stanęliśmy w obliczu kolejnego sukcesu w postaci pierwszej tury wyborów prezydenckich. Demokracja wymaga, by wszyscy wygrali i by każdemu należała się nagroda, ale w praktyce zawsze jeden wygrywa lepiej, a drugi gorzej. Tak też było i w tym przypadku i najlepiej wygrało dwóch faworytów; pan Andrzej Duda i pan Paweł Kukiz. Inni faworyci, ma się rozumieć, też wygrali, ale jakby trochę gorzej, co wzbudziło falę spekulacji na temat rezultatów drugiej tury, która odbędzie się 24 maja. Wydaje się, że rezultat drugiej tury zależy również od tego, czy bezpieczniackie watahy, najwyraźniej zajęte przepychankami wokół przetargów na zakup uzbrojenia, związanych z modernizacją naszej niezwyciężonej armii, zaniedbały odcinek demokratyczny, teraz się zmobilizują i dopilnują interesu. W przeciwnym razie pan prezydent Bronisław Komorowski mógłby zostać pokonany podobnie, jak w 1990 roku pan Tadeusz Mazowiecki, który miał „i tak” wygrać.

Jak tam będzie, tak tam będzie, zawsze jakoś będzie – jak mawiał dobry wojak Szwejk – chociaż warto zwrócić uwagę, że zaskakująco wysoki rezultat pana Pawła Kukiza, może wprowadzić wiele zamieszania przede wszystkim podczas jesiennych wyborów parlamentarnych. Wprawdzie czynniki reżyserujące tubylczą scenę polityczną najwyraźniej już zawczasu pomyślały o przeprowadzeniu takich zmian, by wszystko zostało po staremu, ale pojawienie się zmiany pokoleniowej, w dodatku ustosunkowanej do systemu podejrzliwie, może sytuację skomplikować. Chodzi mi w szczególności o przygotowania do wprowadzenia na polityczną scenę partii z udziałem prof. Balcerowicza i Władysława Frasyniuka, która podjęłaby się drugiego etapu modernizacji naszego nieszczęśliwego kraju, bo jużci – każdy widzi, że pani premierzyca Ewa Kopacz z psiapsiółkami nie zmodernizuje nam już niczego. Tymczasem pan prof. Balcerowicz uczestniczył we wszystkich modernizacjach, więc przytłoczyłby wszystkich autorytetem, podczas gdy pan Frasyniuk zabezpieczyłby pozycję nowej partii na odcinku salonowym.

Ale na tym przecież nie koniec, bo również na lewicowym odcinku frontu ideologicznego obserwujemy intensywne ruchy z udziałem między innymi pana prof. Jana Hartmana, który w modernizowaniu naszego nieszczęśliwego kraju nie pozwoli się nikomu wyprzedzić. Wydawałoby się tedy, że wszystko jest przygotowane do przeprowadzenia takich zmian, by wszystko pozostało po staremu, ale jak powiadają – człowiek strzela, a Pan Bóg kule nosi i jak dopuści, to i z kija wypuści – a cóż dopiero z kija obejmującego ponad 20 procent głosujących w wyborach prezydenckich? Toteż na razie obserwujemy zmasowane umizgi do pana Pawła Kukiza, ale wiadomo, że ulubioną taktyką bezpieczniaków jest podział ról między ubeka „dobrego” i „złego”. Zatem jeśli umizgi nie przyniosą pożądanych rezultatów, należy spodziewać się intensywnych działań operacyjnych, bo wprawdzie na skutek gwałtownej reaktywacji Stronnictwa Amerykańsko-Żydowskiego, system musiał trochę się rozszczelnić, ale chyba nie na tyle, by zagrozić porządkowi ustalonemu w roku 1989 przy „okrągłym stole”?

Mówił Stanisław Michalkiewicz