Wśród wielu baśni jest również ta o kwiecie paproci. Jak wiadomo, kwiat paproci rozkwitał raz w roku, bodajże w Noc Świętojańską i można go było zerwać zanim zapiał kogut, bo jak już zapiał, to kwiat znikał i o żadnym zerwaniu go nie mogło być mowy. Ostatnio bajkopisarze cieszą się ogromnym wzięciem i taki na przykład pan doktor Jan Tomasz Gross, chociaż jest socjologiem, zasłynął jako „historyk światowej sławy” - bo nie tylko pisze baśnie o tematyce historycznej, ale w dodatku baśnie te służą do budowania tak zwanego „moralnego uzasadnienia” żydowskich roszczeń majątkowych wobec Polski. W ten sposób pan doktor Jan Tomasz Gross wpisuje się w bogatą tradycję bajkopisarstwa wykorzystywanego do tworzenia pozorów rozmaitych moralnych uzasadnień. Na przykład w wieku XVIII trzy sąsiadujące z Polską państwa wpadły na pomysł, by wzmocnić się kosztem naszego nieszczęśliwego kraju. Nie mogły jednak powiedzieć o tym otwarcie, bo taka szczerość mogła zostać źle przyjęta przez ówczesną opinię europejską. Na taką szczerość mogły sobie pozwolić tylko wilki w stosunku do jagnięcia, chociaż trzeba powiedzieć, że i one postarały się o pozór uzasadnienia dla rozszarpania i pożarcia jagnięcia. Według pozbawionego złudzeń księdza biskupa Ignacego Krasickiego, wilki podały jagnięciu trzy powody, dla których zaraz je rozszarpią i pożrą: „smacznyś, słaby i w lesie”. „Zjedli niezabawem” - pointuje swoją opowieść ksiądz biskup. Skoro nawet wilki zdobyły się na stworzenie pozoru moralnego uzasadnienia, to cóż dopiero - cywilizowane państwa?

W tym celu obstalowały taki pozór u francuskich filozofów, a ci za pieniądze obstalunek wykonali. Polaków – ogłosili – nie można zostawić samopas, bo ten naród jest organicznie niezdolny do rządzenia takim dużym państwem, a ani w interesie Europy, ani w interesie samych Polaków nie leży, by w środku kontynentu było siedlisko anarchii. Trzeba zatem ustanowić nad nimi kuratelę starszych i mądrzejszych, a wtedy i Europa na tym zyska i zyskają również Polacy. Takie uzasadnienie opinia europejska przyjęła do aprobującej wiadomości i państwo polskie etapami zostało rozebrane. Obecnie pozór moralnego uzasadnienia dla rabunku Polski i w jego następstwie - jej ujarzmienia – jest nawet podobny do tego XVIII-wiecznego, chociaż są i różnice. Polaków nie można zostawić samopas, bo w przeciwnym razie ZNOWU zrobią coś okropnego, a ani w interesie Europy, ani w interesie samych Polaków nie leży powtórka z żadnych okropności. Trzeba zatem ustanowić nad Polakami kuratelę starszych i mądrzejszych, a wtedy... - i tak dalej.

Jak z tego wynika, baśnie i dawniej i dzisiaj pełniły bardzo ważną rolę – również polityczną, toteż trudno się dziwić, że sięgnęła po nie również niezależna prokuratura, zwłaszcza w sprawach, których rozwikłanie przekracza możliwości umysłu ludzkiego – a z różnych względów, o których nie czas i nie miejsce tu omawiać – do takich spraw należy zabójstwo generała policji Marka Papały. Przez całe lata prokuratura podejrzewała o sprawstwo kierownicze powiązanego za komuny z wojskową razwiedką pana Edwarda M., który bodajże w roku 1987 przewerbował się do FBI - ale ostatnio, to znaczy – kiedy prezydent Obama zresetował swój poprzedni reset z 17 września 2009 roku w stosunkach amerykańsko-rosyjskich – pan Edward M. został przez niezależną prokuraturę ze wszelkich podejrzeń oczyszczony, jakby nie tyle skropiono go hyzopem, ale jakby się w hyzopie cały wykąpał. Ale że natura nie znosi próżni, to jeszcze przed ostatecznym oczyszczeniem pana Edwarda M. z podejrzeń o sprawstwo kierownicze i w ogóle – z wszelkich podejrzeń – podejrzenia zaczęły kierować się w stronę złodziei samochodów, którzy zgłaszali się do niezależnej prokuratury masowo, aż podobno prokurator musiał mitygować tę złodziejską gorliwość: panowie, nie wszyscy naraz; przyznawać mi się po kolei, porządek musi być!

Wprawdzie wiadomo od dawna, że confessio est regina probationum, co się wykłada, że przyznanie się jest królową dowodów – ale nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło być jeszcze lepiej – więc cóż to komu szkodzi, by przyznanie się dodatkowo uwiarygodnić? To nikomu nie szkodzi, więc nic dziwnego, że niezależna prokuratura sięgnęła po narzędzie, które w jej ręce, podobnie jak w ręce okupujących nasz nieszczęśliwy kraj bezpieczniackich watah włożyli odpowiednio nakręceni Umiłowani Przywódcy, to znaczy – po świadka koronnego. Właśnie mogliśmy zobaczyć takiego świadka, przyprowadzonego w kajdanach przed oblicze niezawisłego sądu, żeby tam snuł opowieści o tym, kto zamordował generała Marka Papałę.

Taki świadek koronny jest znakomitym narzędziem, bo za gwarancję bezpieczeństwa i dożywotniego utrzymania, zezna wszystko i w dodatku tak jak trzeba – bo w jakimże innym celu miałby być hodowany? Jest to kryminalista – ale kryminalista „skruszony”, to znaczy taki, który poszedł na współpracę. Ale co konkretnie oznacza taka współpraca? Czyż nie to, że taki „skruszony” zezna wszystko, co podyktują mu jego protektorzy – bo w przeciwnym razie parasol ochronny nad nim zostanie całkowicie zwinięty. Daje to protektorom możliwość zarówno doprowadzenia za kratki każdego, kto dla protektorów „skruszonego” będzie akurat niewygodny, jak i uchronienia faworytów, albo wręcz konfidentów protektorów od wszelkiej odpowiedzialności za przestępstwa. Oczywiście niezawisły sąd nie musi o tym wszystkim wiedzieć – bo zanim aktorzy stawią się przed jego obliczem, reżyser przeprowadził z nimi wiele prób, podobnie, jak za Stalina robili to ubowcy. Ubowcy musieli w tym celu zrywać paznokcie i stosować inne tortury, podczas gdy teraz preferuje się metody humanitarne – boć przecież świadkowi koronnemu z samego założenia włos z głosy spaść nie może. Oczywiście pod warunkiem, że będzie grzeczny – bo jak nie, to powiesi się na własnych skarpetkach w monitorowanej przez 24 godziny na dobę celi - i nawet sam nie będzie wiedział kiedy. Czyż nie tak właśnie stało się w przypadku skazanych za zabójstwo Krzysztofa Olewnika? Kto w ten kosztowny sposób został ochroniony? Musiał być to ktoś ważny, bo „biednego by tak nie chowali”. No a w przypadku zabójstwa generała Marka Papały?