Ach, ileż udręki dostarcza publicyście, wykonywanie swego zawodu! Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy bieg wydarzeń ulega przyspieszeniu i to, co było absolutnie pewne jeszcze wczoraj, dzisiaj staje się złudzeniem.

Oto Ogólnopolski Związek Zawodowy Lekarzy przedstawił rządowi propozycję zawarcia układu, którego najtwardszym jądrem ma być układ zbiorowy, gwarantujący płacę minimalną. Więc tylko o to chodziło, o tę płacę minimalną?

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt pozornie odległy. Mianowicie w Iranie wystąpiły trudności z benzyną i innymi paliwami. Trudno to zrozumieć, bo Iran jest największym eksporterem ropy, a tu proszę – szewc bez butów chodzi! Jedynym wyjaśnieniem sytuacji może być to, że rząd irański ustanowił na paliwa ceny maksymalne.

Władze Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy pewnie jeszcze o tym nie wiedzą, bo czyż w przeciwnym razie domagałyby się układu zbiorowego z płacami minimalnymi? Niech nas Bóg ma w swojej opiece, bo na nikogo innego liczyć już nie można.

Te trzy lata, których żądają lekarze, mają być przeznaczone na przygotowanie kolejnej edycji reformy służby zdrowia. Jak pamiętamy, pierwsza edycja została przygotowana przez rząd AWS-UW, kierowany przez charyzmatycznego premiera Buzka. Kamieniem węgielnym tej reformy była zasada, że pieniądze mają iść za pacjentem. W rezultacie, obok już istniejących, został utworzony nowy pion administracyjny w postaci kas chorych, które zostały obsadzone przez ludzi tworzących polityczne zaplecze rządu.

Toteż kiedy rząd się zmienił, nie było innego sposobu rozpędzenia lokatorów tych synekur, jak likwidacja kas chorych i utworzenie Narodowego Funduszu Zdrowia, który został obsadzony przez osoby tworzące zaplecze polityczne rządu premiera Millera. I to była druga edycja reformy służby zdrowia. Teraz zapowiada się trzecia. Kto zostanie rozpędzony tym razem i jaka szajka zajmie opróżnione posady?

Warto zwrócić uwagę na samą zasadę, by pieniądze szły „za pacjentem”. Zasada ta nie mówi, w jakiej odległości za pacjentem te pieniądze podążają. Tymczasem odległość ta coraz bardziej się wydłuża – do tego stopnia, że pacjent traci ze swoimi pieniędzmi wszelki kontakt. Dzięki temu właśnie lekarze układają się z rządem, a nie z pacjentami.

A gdyby tak zmienić tę zasadę? Niech pieniądze już nie idą za pacjentem, tylko niech idą razem z nim. Wtedy lekarze nie mieliby o czym gadać z rządem i musieliby układać się z pacjentami.

Czy jednak pacjenci zagwarantowaliby lekarzom płacę minimalną? Mało prawdopodobne, zatem chyba nie ma szans, żeby ktokolwiek się zgodził, by pieniądze szły z pacjentem. Trawestując Władysława Gomułkę można powiedzieć, że „pieniędzy raz odebranych nie oddamy nigdy!”