Dawno, dawno temu, w koszmarnych czasach pierwszej komuny, w Komitecie Centralnym PZPR Naszej Partii istniał Wydział Ceremoniału i Obrzędowości Świeckiej, w którym rozmaici ubowniczkowie płci obojga wymyślali ceremonie i obrzędy na wszelkie możliwe okazje życiowe, z jakimi mógł się zetknąć lojalny towarzysz. Lojalny – to znaczy taki, co to nawet po kryjomu nie chodził do kościoła, tylko – podobnie jak inni oświeceni absolwenci akademii pierwszomajowych – gorliwie wyznawał tak zwany „światopogląd naukowy”, to znaczy - aktualne mądrości etapu, jakie KC PZPR Naszej Partii akurat podawał do wierzenia. A więc były ceremonie i obrzędy związane z gospodarskimi wizytami pierwszego sekretarza – bo pierwsi sekretarze odbywali gospodarskie wizyty, podczas których rozmawiali nie tylko z tak zwanymi prostymi ludźmi – jak to podczas ostatniej kampanii powtórzyła Ewa Kopacz – ale nawet z krowami. Po takiej rozmowie krowy się mobilizowały i dawały dwa razy więcej mleka, niż poprzednio – a w każdym razie tak podawano w prasie, radio i telewizji. Ale były też obrzędy związane z życiem rodzinnym, na przykład – obrzęd nadania imienia nowo narodzonemu towarzyszowi, obrzęd wręczenia dowodu osobistego, przez milicjantów nazywanego „dowodzikiem” - i tak dalej. Bo na przykład tak zwane „cywilne” śluby istniały już wcześniej i francuski polityk Arystydes Briand, ten sam, co to „nakradł się, nakradł i umarł”, bardzo je towarzyszom zalecał, podobnie jak tak zwane „cywilne” pogrzeby. Kiedy podczas partyjnego zjazdu jakiś towarzysz opowiadał o żonie, która, ulegając propagandzie reakcyjnego kleru, odbywała praktyki religijne, inny towarzysz zirytowany do żywego wykrzyknął: „ja bym udusił taką żonę!” - na co Arystydes Briand zawołał: „O tak, towarzyszu! A potem moglibyście urządzić jej pogrzeb cywilny!”

Teraz, 25 lat po sławnej transformacji ustrojowej, nie ma już Komitetu Centralnego PZPR Naszej Partii, ale – podobnie jak inne sławne nieobecności – również ta nieobecność okazuje się wyższą formą obecności. Komitet Centralny PZPR Naszej Partii nie przestał istnieć, a tylko zmienił położenie i wygląda na to, że teraz zagnieździł się w państwowej telewizji. Jeśli nawet nie cały, to w każdym razie dawny Wydział Ceremoniału i Obrzędowości Świeckiej. Można się o tym upewnić na podstawie tak zwanych faktów konkludentnych, a konkretnie – na podstawie audycji prowadzonej przez panią red. Dorotę Wellman na temat tak zwanego Halloween – oczywiście z wykorzystaniem cudzych dzieci. Nawiasem mówiąc, komuniści zawsze mieli skłonność do wykorzystywania cudzych dzieci, zwłaszcza w sytuacjach niebezpiecznych i na przykład szef KWC, Stefan Korboński w depeszy nr 335 nadanej do Londynu z Warszawy 20 października 1943 roku informuje, że „Do jednej ze szkół powszechnych w Warszawie wtargnęła grupa komunistów i rozdała dzieciom ulotki i pismo „Głos Warszawy” i zażądała od nauczycieli natychmiastowego zwolnienia dzieci, aby kolportowały na ulicy. Nauczyciele odmówili.”

Więc teraz pani red. Dorota Wellman, która już raz dostała nagrodę Hiacynta za „oswajanie Polaków z innością”, w tym przypadku – za propagowanie sodomii i gomorii – teraz – oczywiście z wykorzystaniem cudzych dzieci – próbuje oswajać Polaków z nowymi świętami. Bo według pani red. Doroty Wellman, halloween jest „świętem”. I rzeczywiście – tyle, że świętem w tak zwanym „Kościele Szatana” założonym w San Francisco przez jakiegoś żydowskiego mitomana. Nie jest zatem wykluczone, że stąd właśnie płynie inspiracja i że czciciele nieubłaganego postępu, odkąd sławny „światopogląd naukowy” wraz ze Związkiem Radzieckim diabli wzięli, stęsknili się za jakimś nowym kultem, a w tej sytuacji Kościół Szatana rzeczywiście świetnie się dla nich nadaje. Ciekawe tylko, co z tego ma pani red. Dorota Wellman, że się tak w sprawę propagowania tego „święta” angażuje, że się tak wokół tego uwija. Coś z tego musi na pewno mieć, bo czy ktokolwiek słyszał, żeby gwiazdy telewizyjne zrobiły coś bezinteresownie?

Ale mniejsza z tym, bo ważniejsza jest sama obrzędowość, to znaczy forma obrzędów. Głównie polega ona na przebierankach; uczestnicy ceremonii przebierają się a to za trupy, a to za czarownice, a to za potwory, dając w ten sposób wyraz – no właśnie – czemu? Niektórzy powiadają, że jest to forma kultu przodków i rzeczywiście – coś musi być na rzeczy. Jak ktoś miał, dajmy na to, przodka ubowca, to jakże inaczej go przedstawić, jeśli nie w postaci potwora, albo odrażającego trupa? Tradycja katolicka skłania się do przedstawiania przodków w postaci świętych, otoczonych blaskiem i tak dalej – ale w Kościele Szatana siłą rzeczy wszystko musi wyglądać odwrotnie.

Czy jednak ceremonie związane z halloween nie są nazbyt imitatorskie? Czy nie kładzie się na nich cieniem pusty kosmopolityzm? Czyżby funkcjonariuszy zatrudnionych w Wydziale Ceremoniału i Obrzędowości Świeckiej na Woronicza opuściła inwencja i nie stać ich już na oryginalność? Ja oczywiście rozumiem, że nastąpiło odwrócenie sojuszy i Polska został przyjęta do NATO, a na dodatek wszystko wskazuje na to, iż złożona Amerykanom przez RAZWIEDUPR 18 czerwca br. podczas Międzynarodowej Konferencji Naukowej „Mosty”, oferta utrzymywania w ryzach mniej wartościowego narodu tubylczego w zamian za umożliwienie dalszego na nim pasożytowania, została przez sojuszników przyjęta – ale czy mimo to nie możemy pokusić się o polską drogę do halloweenizmu? Gdyby tak na przykład zamiast przebierać się za czarownice, czy trupy, taka jedna z drugą telewizyjna gwiazda przebrała się za Feliksa Dzierżyńskiego, Józefa Unszlichta, Karola Sobelsona, Helenę Bobińską (autorkę książki dla dzieci o Stalinie „Soso”, której druga część miała być zatytułowana „Komu Soso zrobił kuku”), ewentualnie Bolesława Bieruta, Józefa Fleischfarba, Mendela Kosoja, czy Jakuba Bermana, a wreszcie – za Edmunda Kwaska, czy Eugeniusza Chimczaka, z którym pod rękę defilowałby Grzegorz Piotrowski. Gdyby ulicami Warszawy przeszedł taki pochód, to z pewnością zrobiłby większe wrażenie, niż jakieś czarownice, czy potwory, nadając przy okazji całemu obrzędowi niepowtarzalny charakter.