„Kto w szpony dostał się hipostaz, rzeczywistości już nie sprosta, bo spoza gęstej mgły abstraktów najprostszych już nie widzi faktów”- przestrzegał Janusz Szpotański w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak”. Hipostaza polega na uznawaniu bytów fikcyjnych za realne, co jest następstwem karygodnej wiary we własną propagandę, podczas gdy w naszą propagandę powinni wierzyć inni – ALE NIE MY! Przykładem hipostazy jest przypisywanie realnego istnienia pojęciom takim jak postęp, zwłaszcza – Postęp Nieubłagany – czego konsekwencją jest składanie mu hołdów, również w postaci ofiar z ludzi. Rządząca obecnie Europą banda idiotów nie tylko sama dostała się w szpony hipostaz, ale wpycha w nie całe europejskie narody. W rezultacie doprowadzone są do stanu niemal całkowitej bezbronności nie tylko w obliczu kolejnej wędrówki ludów, ale również - narastającej arogancji przybyszów.

Przykładem takich katastrofalnych następstw jest zniesienie przez państwa należące do Rady Europy kary śmierci nawet w czasie wojny. Trudno w tej sytuacji zrozumieć, na czym właściwie miałaby polegać wojna. Kiedyś, gdy kara śmierci była istotnym elementem każdego systemu prawnego, postępowanie żołnierzy w czasie wojny było zrozumiałe: wykonywali oni karę śmierci na nieprzyjacielskich żołnierzach za to, że działając wspólnie i w porozumieniu dopuszczali się oni przestępstw taką karą zagrożonych, np. gwałtownych zamachów na życie obywateli. Jeśli jednak żaden czyn taką karą zagrożony nie jest, to znaczy, że żadna władza publiczna, cywilna, ani wojskowa, nie może wydać zarządzenia o pozbawieniu życia kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny. Zatem żołnierzom nie wolno wydać rozkazu otwarcia ognia, a co najwyżej – rozkaz chwytania nieprzyjaciół. W tej sytuacji państwa, których przywódcy powariowali na tle kultu Nieubłaganego Postępu, doprowadziły się do bezradności w sprawie ochrony granic przed naporem imigrantów, no i oczywiście – wobec przestępców takich, jak np. Anders Breivik, co to w lipcu 2011 roku na wyspie Utoya zastrzelił 77 osób.

Warto przypomnieć, że policja pofatygowała się na nieszczęsną wyspę dopiero, gdy przekonała się, że Breivikowi wyszła cała amunicja. Najwyraźniej policjanci nie są w ciemię bici i nie chcieli ryzykować chwytania go gołymi rękami, kiedy jeszcze mógł któregoś z nich zastrzelić. Ponieważ Norwegia zniosła karę śmierci, Breivik został skazany na 21 lat więzienia, w którym najwyraźniej się nudzi. Żeby jakoś się rozerwać, oskarżył Norwegię o „nieludzkie traktowanie” między innymi z powodu pozbawienia go kontaktu z innymi więźniami i proces wygrał. Jestem pewien, że zachęci go to do wszczynania kolejnych spraw sądowych, na przykład o przydzielenie wspólnej celi z więźniem, w którym się zakocha – i tak dalej – a wszystkie te procesy powygrywa, bo „kto w szpony dostał się hipostaz, rzeczywistości już nie sprosta” - a już zwłaszcza – niezawisły sąd w osobie damy wyedukowanej w politycznej poprawności i z tego powodu cierpiącej na kretynizm prawniczy.